कविता

माझे मन अन् माझे तन

अलगद असते धुंदीत

काय सांगू मीच असते

सतत तिच्याशी बोलत

सांज सकाळी कातरवेळी

कधी उन्हात कधी रानात

कधी आंब्याच्या बनात

अस्वस्थ करते एका क्षणात

ती मला भेटते एकटी असताना

म्हणते घे पेन आधी अन् लिही

उफाळून येतॊ जसा समुद्र

कधी,अक्राळविक्राळ तरंग कधी शांत

तसेच भावनांचे तरंग उठतात

एकानंतर एक शब्द मनात येतात

लेखनि आकार देते त्या सर्वांना

कवितेचा उगम होतो कांही क्षणात

मी अलगद गोजारून जेव्हा पाहते

कविता माझा आनंद व्दिगूणीत करते 

माझ्या कंठातून ती नकळत डोकावते

माझ्या ओठावर ही तीच सतत असते