कविता

एकटाच जन्मा आला

एकटाच मरण्यासाठी

साद नच मिळेल तुजला

व्यर्थ तुझी ही हाकाटी

हेही माझे तेही माझे

जिवंतपणी उगाच करती

सांग माणसा मेल्यानंतर 

सारे संगती काय नेती? 

पैसाअडका सोनेनाणे

जमीनजुमला क्षणिक सारे 

कधी पडती उलटे फासे

कधी वाहती सुखाचे वारे

जन्मा येता स्वत: रडशी

सगेसोयरे तेव्हा हसती

जातांना मग निवांत सारे 

धायमोकळून गणगोत रडती

स्मशानापर्यंत जाण्यासाठी 

चार खांद्यांची सोबत पुरेसी

पुढच्या वाटेवर असशील 

तू एकटाच प्रवासी.....