बालपण

तेव्हाचे दिवस होते असे

जसे क्षणात पळावे ससे

रोज मीठ भाकरी सुद्धा

पंचपक्वान्न आम्हा भासे

मजा होती किती मोठी

उडवितांना चिखलमाती

पावसाचे ते थेंब थेंबाने 

यथेच्छ येती जिभेवरती

खेळ पळापळी करतांना

सदा धडपडले दगडावर 

अनेकदा झाल्या जखमा

माझ्या दोन्ही गुडघ्यांवर 

चढलो खूप झाडावर 

टोचलेत काटे खुपदा 

लपवित ते आईपासून 

मार खाल्ला अनेकदा 

अल्लड होते सारे काही

भासती स्वप्नवत पारवे

आठवताच ते दिवस

येते मनात हळूच हसे

पाडतांना आंबे चिंचा

दगड जाई भलतीकडे

भलतीच जिद्द होती

ऐकत आईचे ओरडे