बाई....

आहे किती तुझा हा अवघड प्रवास बाई

काचाच तुडविण्याचा वेडा प्रयास बाई

रात्रीस एकटीने तू ढाळतेस आसू

लपवून वेदनांना लोकात हास बाई

तू मायबाप होते, होते कधी गुरू तू

आकार जीवनाला देतेस खास बाई

हासून घात होतो तू वाच माणसांना

जो तो टिपून बसला घेण्यास घास बाई

पुजती पहा तुला ते घालून पुष्पमाळा

दो-यात गुंफलेला आहेच फास बाई

ह्या कोवळ्या कळ्यांना सांभाळ तू जराशी

फिरतात लाख भुंगे हे आसपास बाई

अवघीच जिंदगी ही जाळून टाकली तू

केव्हा तुझा सुखाचा येईन मास बाई?

दुनियेस का कळेना ते मोल माउलीचे

जगण्यास तू जगाच्या देतेस श्वास बाई