સુવાસ

ફૂલ અને સુવાસ 

વચ્ચે થઈ અંટસ.

અભિમાનથી કહે ફૂલ,

" હું જ છું સુંદર ને મનભાવન."

સુમધુર સ્વરે કહે સુવાસ,

"મારા વગર તારો ન પૂછે કોઈ ભાવ.

બની રહે તું વન વગડાનું સાવ.

ન બિરાજે તું દેવને શીશ,

કે ન સોહે પ્રિયતમાને કેશ.

ન બને તારું ગુલકંદ કે અત્તર.

પડી રહે તું

ખૂણે પડેલી ફૂલદાનીમાં,

બની શોભાનું પૂતળું.

પુષ્પાંજલિનું પામે ન તું ગૌરવ,

ન ચઢે તું કબર કે મજારે."

સાંભળી સુવાસને,

સહમી ઉઠ્યું ફૂલ,

પટ્ કરીને વળગી ગયું સુવાસને.

ને પસ્તાવાના આંસુ સાર્યા,

બે ઝાકળના ટીપાં.