இசக்கி அம்மன் 🔱

© Renjith "dimstar" – All Rights Reserved



துவாபர யுகத்தின் இறுதி காலம் மெதுவாக மறைந்து, கலியுகத்தின் முதல் இருள் உலகத்தின் மீது படரத் தொடங்கிய காலம் அது. தர்மம் குறைந்து, அநியாயங்கள் அதிகரித்து, மனித மனங்களில் கருணை விலகி, பேராசையும் கொடூரமும் வேரூன்றிய காலமாக அந்த யுக மாற்றம் அமைந்தது. பூலோகத்தின் எல்லா திசைகளிலும் பெண்களின் வாழ்வு அச்சத்தால் சூழப்பட்டிருந்தது. தாயின் கருவறையிலிருந்து பிறக்கும் பெண் குழந்தைக்கும் பாதுகாப்பு இல்லாத நிலை உருவாகி இருந்தது. நல்லொழுக்கம் குறைந்து, அதிகாரத்தின் பெயரில் பலவீனரை ஒடுக்க முயலும் மனங்கள் அதிகரித்திருந்தன. இதனை கண்டு மனம் வருந்திய தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி ஆலோசனை செய்தனர். இந்நிலை தொடர்ந்தால் உலகத்தின் சமநிலை முற்றிலும் அழிந்து விடும் என்று அவர்கள் அஞ்சினர். பெண் இனத்தின் கண்ணீர் பூலோகத்தை நிரப்ப, அதனை தாங்க முடியாமல் தேவர்கள் அனைவரும் பிரம்ம லோகத்தை நோக்கி புறப்பட்டனர். பிரம்ம லோகத்தின் அமைதியான ஒளி நிறைந்த உலகத்தில் நான்முகன் பிரம்மதேவர் அமர்ந்திருந்தார். அருகில் கலைகளின் தாயாகிய சரஸ்வதி தேவி தமது வீணையை மீட்டி கொண்டிருந்தார். அப்போது அங்கு வந்த தேவர்கள் அனைவரும் இரு கரங்களையும் கூப்பி வணங்கி நின்றனர். வணங்குகிறோம் பிரபு, வணங்குகிறோம் தாயே என்று பணிவுடன் கூறினர். பிரம்மதேவர் அமைதியாக ம்ம் என்று பதிலளித்தார். சரஸ்வதி தேவியும் மெல்லிய குரலில் ம்ம், தாங்கள் இங்கு வந்ததன் காரணம் என்ன என்று கேட்டார். அதற்கு தேவர்கள், அன்னையே, பூலோகத்தில் கலியுகத்தின் ஆரம்பத்தின் காரணமாக பெண்கள் பாதுகாப்பு இன்றி துன்பப்படுகின்றனர், அவர்களின் வாழ்வு அச்சத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது, இதற்கு ஒரு வழி அருள வேண்டும் என்று வேண்டினர். தேவர்களின் வார்த்தைகளில் இருந்த துயரத்தையும் பயத்தையும் உணர்ந்த பிரம்மதேவர் கண்களை மூடி சில நொடிகள் தியானித்தார். பின்னர் இதற்கான விடையை ஸ்ரீ ஹரியே உரைக்க இயலும் என்று கூறினார். அதன் பின்னர் தேவர்கள் அனைவரும் பிரம்மதேவருடன் வைகுண்டத்தை நோக்கி புறப்பட்டனர்.

வைகுண்டம் முழுவதும் தெய்வீக ஒளியால் நிரம்பி இருந்தது. பாற்கடலின் மீது ஆதிசேஷன் மேல் பள்ளி கொண்டு இருந்த ஸ்ரீ ஹரி உலகங்களின் இயக்கத்தை அமைதியாக கவனித்து கொண்டிருந்தார். அருகில் மகாலக்ஷ்மி தேவி கருணை நிறைந்த முகத்துடன் அமர்ந்திருந்தார். அப்போது அங்கு வந்த தேவர்கள் மற்றும் பிரம்மதேவர் அனைவரும் வணங்கி நின்றனர். வணங்குகிறோம் பிரபு, வணங்குகிறோம் தாயே என்று அவர்கள் பணிவுடன் கூறினர். ஸ்ரீ ஹரி அமைதியான சிரிப்புடன் ம்ம் என்று கூறினார். மகாலக்ஷ்மி தேவியும் ம்ம், தாங்கள் இங்கு வந்ததன் காரணம் என்ன என்று கேட்டார். தேவர்கள் மீண்டும் தங்கள் துயரத்தை வெளிப்படுத்தினர். அன்னையே, பூலோகத்தில் கலியுகத்தின் தாக்கத்தால் பெண்கள் பாதுகாப்பு இன்றி வாழ்கின்றனர், அநியாயங்கள் நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கின்றன, இதற்கு ஒரு தீர்வு அருள வேண்டும் என்று அவர்கள் வேண்டினர். ஸ்ரீ ஹரி கண்களை மூடி சில நொடிகள் தியானித்தார். உலகங்களின் இயக்கமும், யுகங்களின் மாற்றமும், மனித மனங்களின் இருளும் அவரின் தியானத்தில் தோன்றின. பின்னர் அவர் மெதுவாக கண்களை திறந்து, இதற்கான விடையை சிவபெருமானால் மட்டுமே உரைக்க இயலும் என்று கூறினார். அந்த வார்த்தையை கேட்டவுடன் தேவர்கள் அனைவரும் தலைவணங்கி நின்றனர். பின்னர் பிரம்மதேவர், ஸ்ரீ ஹரி மற்றும் தேவர்கள் அனைவரும் கைலாயத்தை நோக்கி புறப்பட்டனர். பனிமலையின் உச்சியில் அமைந்திருந்த கைலாயம் தெய்வீக அமைதியால் சூழப்பட்டிருந்தது. அங்கு ஒலித்த ஒவ்வொரு மந்திரமும் உலகங்களின் அதிர்வை தாங்கி இருந்தது. கைலாயத்தின் ஒரு பகுதியில் பார்வதி தேவி தமது பூஜை அறையில் சிவபெருமானுக்கு பூஜை செய்து கொண்டு இருந்தார். அவரின் முகத்தில் இருந்த பக்தி ஒளி முழு இடத்தையும் பிரகாசமாக மாற்றியது. மலர்களின் மணமும் தீபங்களின் ஒளியும் அந்த இடத்தை இன்னும் புனிதமாக மாற்றி இருந்தது. பூஜை நிறைவடைந்ததும் பார்வதி தேவி மெதுவாக எழுந்து சிவபெருமான் தியானம் செய்து கொண்டிருந்த இடத்திற்கு சென்றார். அங்கு வந்து அவர் சிவபெருமானை வணங்கினார். அப்போது அங்கு தேவர்கள், பிரம்மதேவர் மற்றும் நாராயணன் தோன்றினர். அனைவரும் சிவபெருமானையும் பார்வதி தேவியையும் வணங்கி நின்றனர்.

வணங்குகிறோம் சிவபெருமானே, வணங்குகிறோம் தாயே என்று தேவர்கள் பணிவுடன் கூறினர். சிவபெருமான் அமைதியாக ம்ம் என்று பதிலளித்தார். பார்வதி தேவியும் ம்ம், வணக்கம், நீங்கள் இங்கு தோன்றிய காரணம் என்ன என்று கேட்டார். அதற்கு தேவர்கள், அன்னையே, பூலோகத்தில் கலியுகத்தின் ஆரம்பத்தின் காரணமாக பெண்களுக்கு ஆபத்துக்கள் அதிகரிக்கின்றன, அநியாயங்கள் பெருகுகின்றன, பெண்களின் கண்ணீர் பூமியை நனைக்கிறது, இதை தடுக்க வழி வேண்டி வந்தோம் என்று துயரத்துடன் கூறினர். தேவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட சிவபெருமான் மெதுவாக சிரித்தார். இதில் என்ன இருக்கிறது, முன்னரே தெரிந்தது தானே, இந்த யுகத்தின் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு இல்லை என்பது என்று கூறினார். தேவர்கள் தலைகுனிந்து நின்றனர். ஆம் சுவாமி, ஆனால் இதே நிலை தொடர்ந்தால் பெண் இனமே அழிந்து விடும் என்று அவர்கள் அச்சத்துடன் கூறினர். அப்போது சிவபெருமான் பார்வதி தேவியை நோக்கி திரும்பி பார்த்தார். சரி, இதற்கான ஒரே வழி தேவி பார்வதி மட்டும் தான். அவரே அனைத்தையும் படைத்தார். அவரே இதற்கான அபாயத்தை அளிக்க வேண்டும். தேவி, தாங்கள் இதற்கான அபாயம் தாருங்கள் என்று கூறினார். அந்த வார்த்தையை கேட்ட பார்வதி தேவி அமைதியாக சிரித்தார். அந்த சிரிப்பில் கருணையும் வீரமும் தெய்வீக ஒளியும் ஒன்றாக கலந்திருந்தது. பின்னர் அவர் மெதுவாக தனது கண்களை மூடினார். அந்த நொடியிலே அங்கு இருந்த சக்தி முழுவதும் அதிர்ந்தது. திடீரென பார்வதி தேவி அங்கிருந்து மறைந்து விட்டார். அவரை காணாமல் தேவர்கள் அனைவரும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தனர். பிரம்மதேவர் சுற்றி பார்த்தார். நாராயணனும் அமைதியாக நின்றார். கைலாயத்தின் காற்று கூட சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றது போல தோன்றியது. அப்போது திடீரென அங்கு ஒரு பேரொளி தோன்றியது. அந்த ஒளி சாதாரண ஒளி அல்ல. உலகங்களின் சக்தி ஒன்றாக இணைந்து உருவான பரம்பொருள் ஒளியாக அது பிரகாசித்தது. அந்த ஒளியின் வெப்பத்தில் தீய சக்திகள் அனைத்தும் கருகுவது போல இருந்தது. அந்த ஒளியின் நடுவே மெதுவாக ஒரு தெய்வீக உருவம் தோன்ற ஆரம்பித்தது.

அனைவரின் கண்களும் அந்த ஒளியை நோக்கி திரும்பின. அப்போது அங்கு அழகே உருவமாக பதினெட்டு கரங்களுடன் ஆதிசக்தி தோன்றினார். சிவப்பு நிற பட்டாடை அணிந்து, அவிழ்ந்த கருங்கூந்தலுடன், நெற்றியில் வெண்மதியை சூடி, கண்களில் பேரருளும் பேரக்னியும் ஒன்றாக கலந்த நிலையில் அவர் காட்சி அளித்தார். அவரின் உதட்டில் மெல்லிய புன்னகை இருந்தது. அந்த புன்னகை கருணையையும், அதே நேரத்தில் தீமையை அழிக்கும் வீரத்தையும் வெளிப்படுத்தியது. சிம்மம் அவரின் வாகனமாக நின்றது. அதன் கண்களில் கூட அச்சமற்ற வீர உணர்வு எரிந்தது. பதினெட்டு கரங்களிலும் பல்வேறு ஆயுதங்கள் ஜொலித்தன. அவற்றில் பிரதானமாக திருசூலம் அவரது கையில் பிரகாசித்தது. அந்த திருசூலத்தின் ஒளி கைலாயத்தை முழுவதும் அதிர வைத்தது. அந்த தெய்வீக காட்சியை கண்டு தேவர்கள், கணபதி, முருகன் மற்றும் மும்மூர்த்திகள் அனைவரும் அவரை வணங்கி நின்றனர். ஆதிசக்தியின் ஒளி அவர்களின் மனதில் இருந்த அச்சத்தை கரைத்து விட்டது. அப்போது தேவி ஆதிசக்தி கருணை நிறைந்த குரலில் பேச தொடங்கினார். கவலை கொள்ள வேண்டாம் தேவர்களே, கலியுகத்தில் பெண்களை காக்க நான் இசக்கி அம்மனாக அவதரிப்பேன். அந்த அவதாரத்தில் நான் கன்னி பெண்ணாக பிறப்பேன். பெண்களின் காவல் தெய்வமாக பூலோகத்தில் வீற்றிருந்து அவர்களை காப்பேன் என்று கூறினார். அந்த வார்த்தைகள் கைலாயம் முழுவதும் ஒலித்தன. அந்த ஒலியில் தெய்வீக உறுதியும், அன்னை கருணையும், அழிவை வெல்லும் வீர சக்தியும் ஒன்றாக இருந்தது. தேவர்கள் அனைவரும் கண்களில் கண்ணீருடன் நன்றி அன்னையே என்று கூறினர். பெண்களின் பாதுகாப்பிற்காக தெய்வம் தானே அவதரிக்கிறது என்ற உணர்வு அவர்களின் மனதை அமைதிப்படுத்தியது. ஆதிசக்தி சில நொடிகள் அனைவரையும் கருணையுடன் நோக்கி பார்த்தார். பின்னர் அவர் வந்த அதே பேரொளியில் மெதுவாக மறைய தொடங்கினார். ஒளி மறைந்ததும் கைலாயம் மீண்டும் அமைதியடைந்தது. ஆனால் அங்கு இருந்த அனைவரின் மனதிலும் ஒரு புதிய நம்பிக்கை பிறந்திருந்தது.

காலங்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன. யுகத்தின் மாற்றத்தோடு பூலோகத்தில் இருள் மேலும் அதிகரிக்க தொடங்கியது. மனித மனங்களில் இருந்த தர்மம் குறைந்து, அநியாயங்கள் வேகமாக பரவின. பல இடங்களில் பெண்கள் துன்புறுத்தப்பட்டனர். அச்சமும் கண்ணீரும் நிறைந்த வாழ்க்கை அவர்களை சூழ்ந்தது. ஆனால் அதே நேரத்தில் உலகத்தின் பல திசைகளிலும் ஒரு புதிய சக்தியின் அதிர்வு மெதுவாக தோன்ற தொடங்கியது. கிராமங்களில் வாழ்ந்த மக்கள் தெய்வ சக்தியின் வருகையை உணர ஆரம்பித்தனர். இரவு நேரங்களில் சிலர் சிவப்பு ஒளியை கண்டதாக கூறினர். சிலர் சிம்மத்தின் கர்ஜனையை கேட்டதாக கூறினர். சில பெண்கள் கனவில் ஒரு தெய்வீக கன்னி தங்களை காப்பாற்றுவதை கண்டனர். அந்த கன்னியின் நெற்றியில் வெண்மதி பிரகாசித்தது. அவளின் கரங்களில் திருசூலம் இருந்தது. அவளின் கண்களில் அச்சத்தை அழிக்கும் வீர ஒளி எரிந்தது. உலகம் அறியாமல் ஆதிசக்தியின் அவதார காலம் நெருங்கி கொண்டிருந்தது. தேவர்கள் வானுலகத்திலிருந்து பூலோகத்தை கவனித்து கொண்டிருந்தனர். இசக்கி அம்மனின் அவதாரம் எப்போது நிகழும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்து இருந்தனர். பெண்களின் கண்ணீரை துடைக்க தெய்வ சக்தி விரைவில் பிறக்கப் போகிறது என்ற நம்பிக்கை பூமியின் சக்தியையே மாற்ற தொடங்கியது. கைலாயத்தில் சிவபெருமான் அமைதியாக தியானத்தில் இருந்தார். அருகில் பார்வதி தேவி கருணை நிறைந்த முகத்துடன் பூலோகத்தை நோக்கி பார்த்தார். உலகத்தின் வேதனையை உணர்ந்த அவர் மனதில் தாயின் அன்பு பெருகியது. அந்த அன்பே விரைவில் இசக்கி அம்மனாக பூமியில் பிறந்து பெண்களின் காவல் தெய்வமாக விளங்கப் போகிறது என்பதை உலகம் இன்னும் அறியவில்லை. ஆனால் இயற்கை அதை உணர தொடங்கியிருந்தது. காற்றின் ஓசையிலும், மழையின் மணத்திலும், இரவின் அமைதியிலும் அந்த வருகையின் அறிகுறிகள் மெதுவாக தோன்றின.

அந்த காலத்தின் மத்தியில் இன்னொரு சக்தியின் வருகையும் விதியில் எழுதப்பட்டிருந்தது. சுடலை மாடனின் பிறப்பிற்கான காலமும் நெருங்கி கொண்டிருந்தது. உலகத்தின் இருள் அதிகரிக்கும் போது அதை எதிர்க்க தெய்வ சக்திகளும் உருவாக வேண்டியது அவசியமாக இருந்தது. சுடுகாட்டின் நெருப்பிலும், கரிய இரவின் அமைதியிலும், மறைந்த உயிர்களின் அதிர்விலும் ஒரு புதிய சக்தி உருவாக தொடங்கியது. பூலோகத்தின் சமநிலையை காக்க வேண்டிய காலம் வந்திருந்தது. இசக்கி அம்மனின் அவதாரத்தோடு இணைந்து உலகத்தை பாதுகாக்கும் இன்னொரு அதிர்வாக சுடலை மாடனின் சக்தியும் எழ ஆரம்பித்தது. தேவர்கள் இதனை உணர்ந்து அமைதியாக காத்திருந்தனர். உலகம் விரைவில் ஒரு புதிய மாற்றத்தை காணப் போகிறது என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். கலியுகத்தின் இருளை முற்றிலும் அழிக்க முடியாவிட்டாலும், அதற்கு எதிராக நிற்கும் தெய்வ சக்திகள் பூலோகத்தில் பிறக்கப் போகின்றன என்ற நம்பிக்கை வானுலகத்தில் பரவியது. அந்த நம்பிக்கையின் மத்தியில் காலம் மேலும் நகர்ந்தது. 


பிடிச்சிருந்தா like பண்ணுங்க 
Follow பண்ணுங்க 
Comment pannunga 
தப்பு இருந்தாலும் கமெண்ட் பண்ணுங்க......


Bye 👋🏻......