ପରିବେଶ

ଗାଁ ପାଖ ସେଇ ନଣ୍ଡା ପାହାଡଟା 

ଗୁମୁରି ଗୁମୁରି କାନ୍ଦୁଥିଲା

ଗଛଲତା ଭରା ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲଟା

ମରୁଭୂମି ପରି ଦିଶୁଥିଲା ।

କେତେ ଥିଲା ଏଠି ଶାଳ ପିଆଶାଳ

କୁରୁମ ଅସନ କେନ୍ଦୁଗଛ

ବେଲ ନିମ୍ବ ଭେରୁ ଶିଶୁ ଓ କରଞ୍ଜ

ସବୁ ତ ହେଲାଣି ମୂଳପୋଛ।

ଫୁଟୁଥିଲା ନାନା ରକମର ଫୁଲ

ପୁରିଉଠୁଥିଲା ତାର ବାସ

କୋରେଇ ଫୁଲରେ ଛାଇ ଯାଉଥିଲା 

ମନେ ଆସୁଥିଲା କି ହରସ।

ଏଇଠୁ ପିଲାଏ ତୋଳି ଖାଉଥିଲେ

ଭଇଁଚ କଣ୍ଟେଇ ବେତକୋଳି 

ଋତୁ ବଦଳିବା ସଙ୍ଗେ ଏ ଜଙ୍ଗଲ 

ରୂପ ହେଉଥିଲା ଭଳି ଭଳି।

ଏଠି ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ ଚିତା

ଭାଲୁ ହେଟାବାଘ ମହାବଳ 

ଏବେ କିନ୍ତୁ ସାତ ସପନ ହେଲାଣି 

ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୋଟିଏ ଶିଆଳ।

ଦେଉଥିଲା କେତେ ଅମୂଲ୍ୟ ପଦାର୍ଥ 

ମଣିଷ ଜାତିକୁ ଏ ଜଙ୍ଗଲ 

ଲାଖ ଝୁଣା କାଠ ଚେରମୂଳ ଆଉ

ନାନା ଜାତି ସୁଆଦିଆ ଫଳ।

ମଣିଷଟା ସତେ ଏଡିକି କୃତଘ୍ନ

ନିର୍ବିଚାରେ ସଫା କଲା ବଣ

କଂକ୍ରିଟ୍ ଜଙ୍ଗଲ ଗଢିଲା ସବୁଠି

ପରିବେଶେ ଦେଲାନାହିଁ ଧ୍ୟାନ ।

ନିଜ ଗୋଡେ ନିଜେ ମାରୁଛି କୁରାଢୀ

ପରିବେଶ କରି ବରବାଦ 

ଆପଣା ହସ୍ତରେ ଜିହ୍ୱା ଛେଦକଲେ

କେ କରିପାରିବ ପ୍ରତିବାଦ ।

ଦୃତ ଶିଳ୍ପାୟନ ନାଆଁରେ ମଣିଷ 

ପରିବେଶ କଲା ସର୍ବନାଶ 

କାରଖାନା ଗଢି ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ 

ଛାଡିଲା ଅଙ୍ଗାରକାମ୍ଳ ଗ୍ୟାସ।

ମଣିଷ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ 

ଶୁଦ୍ଧ ବାୟୁ ଆଉ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ

ସେଇତକ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇ ଆମେ 

ନିଜେ ଡାକିଆଣୁ ନିଜ କାଳ।