ପାଗଳୀ ର ନାହିଁ କାଲି

ସହସ୍ର ବର୍ଷ ର ସହର କଟକ

ବାଉନ ବଜାର ତେପନ ଗଳି,

ଯୁଆଡ଼େ ଚାହିଁବ ଲୋକଙ୍କ ଗହଳି

ମୁଣ୍ଡେ ଚାଲିଯିବ ସତେ ବା ଥାଳି ।

ଗାଡ଼ି ଓ ମଟର ଚାଲେ ସର ସର

ବାଜୁ ଅଛି ହର୍ଣ କଳଗାଉଣା ,

ନ୍ୟାୟାଳୟ ଉଚ୍ଚ ମେଲା ବାରଣ୍ଡାରେ

ହଠାତ୍ ଶୁଭିଲା କାହା କାନ୍ଦଣା ।

ଜମିିଗଲେ ଲୋକ ଦେଖିଲେ ବୁଢ଼ୀ ଟେ

କହୁଛି ଲୋକଙ୍କୁ କାନ୍ଦି ବୋବାଳି

ମୋ ବାପା ଧନ ବାବୁ କହିପାରିବୁକି

କେଉଁ ଦିନ ହେବ ଆସନ୍ତାକାଲି ।

ଭାବିଲେ ସମସ୍ତେ ବୁଢ଼ୀ ଟି ପାଗଳୀ

ଦିଶୁଅଛି ତାର ହାଡ଼ ପିଞ୍ଜରା

ଖାଇଲେ ଗଣ୍ଡିଏ ହୋଇବ ସାସ୍ଥମ

ବନ୍ଦ ହେଇଯିବ ଆପେ କାନ୍ଦଣା ।

ଦରଦୀ ଗାଉଁଲି କିଏ ଜଣେ ଲୋକ

ଧାଇଁ ଗଲା ପାଶ ଭୋଜନାଳୟ

କିଣି ଆଣିଦେଲା ଅନ୍ନ ଓ ବ୍ୟଞ୍ଜନ

କହିଲା ବୁଢ଼ୀ ମା ଖାଇନିଅ ।

ଆଖି କୁ ତରାଟି ଚାହିଁଲା ବୁଢୀଟି

କହିଲା ପୁଅରେ ନାହିଁ ନାହିଁ

କାଲି କେବେ ହେବ ନ କହିଲେ ଜମା

ଖାଇବା ଜିନିଷ ଛୁଇଁବି ନାହିଁ ।

ପାଞ୍ଚ ଦଶ ଲୋକ କହିଲେ ବୁଝାଇ

ଜାଣିଅଛୁ ଆମେ ସତକଥା

କହିଦେବୁ ତୋତେ କେବେ ହେବ କାଲି

ଛୋଟ କଥା ମାନି ଖାଇପକା ।

ଥଙ୍ଗ ମଙ୍ଗ ହୋଇ ଖାଇଲା ବୁଢ଼ୀ ଟି

ପିଇଦେଲା ପୂରା ଗିଲାସେ ପାଣି

ଦଣ୍ଡେ କି ନିମିଷେ ବିଳମ୍ବ ନକରି

ପଚାରିଲା କାଲି କଥାକୁ ପୁଣି ।

ମାମଲତକାର ଜଣିଏ କହିଲେ

କାଲି କୁ କାହିଁକି ଭାବୁଛୁ ଏତେ

କଅଣ କାଲିକୁ ହୋଇବ ବୁଢ଼ୀ ମା

ଖୋଲି କୁହ ଆମେ ପୁଅ ସମସ୍ତେ ।

କହିଲା ବୁଢୀଟି ଗୋଟିଏ ପୁଅ ମୋ

ଏକୋଇର ବଳା ବିଶିକେଶନ

ଜମିବାଡ଼ି ବିକି ପଢାଇଲି ପାଠ

କରୁଛି ଚାକିରି ଏଇ ସହର ।

ଆସୁନାହିଁ ଫେରି ଗାଁ କୁ ଆଉ ସେ

ହୋଇଗଲା ସେଠି ବାହା ଓ ସାହା

ଫୋନ୍ କରିଲେ କହୁଅଛି ସିଏ

ଆସିବ କାଆଲି ସତସତିଆ ।

ମରିଗଲା ବୁଢ଼ା ଢାଆସି ହୋଇକି

ଆସିଲାନି ପୁଅ ଘରକୁ ଫେରି

ଗାଁ ସାଇ ଲୋକେ ଶୁଦ୍ଧି କ୍ରିୟା କଲେ

ପାରିଲିନି ଆଉ ସେ ଘରେ ରହି ।

ଆଖିରେ ନାଚିଲା ଛୁଆଦିନ କଥା

ଏଡିକି ବକୁଟେ ଉଚ୍ଚୁ କପାଳ

ଦିନ ରାତି ଏକ କଲି ତା ପାଇଁ

ସହିଛି କେତେ ମୁଁ ତା ଜଞ୍ଜାଳ ।

ଖୋଜି ଖୋଜି ଆସି ପହଞ୍ଚିଛି ଏଠି

କେଉଁଠି ମିଳୁନି ମୋ ଧନ ମଣି

କେବେ ହେବ କାଲି କୁହ ବାବୁମାନେ

ନହେଲେ ଘରକୁ ମୁଁ ଫେରିବିନି ।

ଲାଗିପାରେ ମିଛ ପାଗଳୀ ପ୍ରଳାପ

ତୁଚ୍ଛା କଥା ବୃଥା ବାହାପିଆମି

ଆପଣା ରକତ ବୁଝେ ନାହିଁ ଦୁଃଖ

କଳିକାଳେ ଚାଲେ କି ବେଇମାନି ।

ସବୁରି ଆଖିରୁ ଝରିଲା ଲୋତକ

ଦେଇ ନ ପାରିଲେ ଠିକ୍ ଉତ୍ତର

ନୁହେଁ ସେ ପାଗଳୀ ଦୁନିଆ ପାଗଳ

କାନ୍ଦେ ପୁଅ ଲାଗି ମାଆ ଅନ୍ତର ।