ମୋ ଗାଁ

ଅଙ୍କାବଙ୍କା ନଈ ବହିଯାଉଅଛି

                ମୋ ଗାଆଁ  ଧାରେଧାରେ,

ଗାଆଁଟି ମୋହର ଶୋଭା ପାଉଅଛି

                ନଡିଆ,ତମାଳ,ତାଳେ ।

ନଈତୁଠ ଆମ୍ବ ଗଛ ମୂଳୁ ଶୁଭେ

               କିଚିରି ମିଚିରି ଗୀତ,

ହଳଦିବସନ୍ତ,ଶଙ୍ଖଚିଲ ସାଥେ

             ବସୁଥାଏ ସେଠି ମିତ ।

ଗାଆଁ ଭିତରକୁ ଲମ୍ବି ଯାଇଥାଏ

               ଚାଳ ଛପରର ଘର,

ଗାଁର ମଝିରେ ଶୋଭା ପାଉଥାଏ

               ଠାକୁର ଭଗତ ଘର ।

ସଞ୍ଜ ନଇଁଗଲେ ଭଗତ ଘରରୁ

             ଶୁଭେ ପୁରାଣର ସ୍ୱର,

ଲୋକମାନେ ଜମି ପୁରାଣ ଶୁଣନ୍ତି

               ଦେଉଥାନ୍ତି ହରିବୋଲ ।

ବରଷାଦିନରେ ଘରଚାଳପରେ

              ମାଡେ କଖାରୁର ଲଟା,

ବାଡିରେ ବାଡିରେ ଜହ୍ନିକାକୁଡିତ

               ଦେଖାଏ ତାହାର ଛଟା ।

ଯୁଆଡେ ଚାହିଁଲେ ସିଆଡେ ଦିଶଇ

                ସବୁଜ ସବୁଜ ଶିରୀ,

ଅପରାଜିତା ଓ ହରଗଉରାଙ୍କ

                ଲାଗୁଥାଏ ନିତି କଳି ।

କେତେ ଅନାବନା ଶାଗ ଉଠିଥାଏ

                 ତୋଳିଆଣେ ମାଆ ଯାଇ,

ଚୁନା ପକାଇସେ ଖରଡିଲେ ତାକୁ

                  ତାହା ସରି କିଛି ନାହିଁ ।

ଶରତ ଆସିଲେ ବିଲପାଟପରେ

                 ଫୁଟେ କେତେ କାଶତଣ୍ଡି,

ଶୁଭ୍ରମୁକୁଟରେ କି ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ

              ମଥାକୁ ତାହାର ମଣ୍ଡି ।

ହେମନ୍ତ ଆସିଲେ ସକାଳୁ ସକାଳୁ

                ବୁଣିବୁଣି ନାଲି ମୁରୁଜ,

କାକର ହକଳା ଘାସ ଗାଲିଚାରେ

              ମୁଁହ ଦେଖେ ନିତି ସୁରୁଜ ।

ଶୀତଆସିଗଲେ ବାଡିରେ ବସଇ

                ଗେଣ୍ଡୁ ଫୁଲଙ୍କର ମେଳା,

ଚାଷୀମନ ଖୁସି କଳେଇ ଗଦାରେ

                 ପୁରିଯାଏ ତାର ଖଳା ।

ଚାଉଳକୁ ବାଟି ଘରଣୀ ତାହାର

               ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପାଦପଦ୍ମ ଆଙ୍କେ,

ଦେଖିଲେ ଲାଗଇ ଟକ୍କର ଦେବକି

                ଶ୍ରୀୟା ଚଣ୍ଡାଳୁଣୀ ସାଥେ ।

ବସନ୍ତ ଆସିଲେ ପଲ୍ଲବଇ ତରୁ

                ଶୁଭେ କୋକିଳର ସ୍ୱର,

ଗାଁରେ ଗାଁରେ ଆୟୋଜନ ହୁଏ

                ମେଳଣ ଠାକୁରଙ୍କର ।

କେତେ ଭଲ ଲାଗେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କର

               ସେନେହ ବତୁରା କଥା,

ଯେତେଦୂରେ ଥିଲେ ପାଦତଳେ ତାର

                ନଇଁ ଯାଏ ଆପେ ମଥା ।