ମୋ ଛୋଟିଆ ଗାଆଁ

ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦର ମମତା ମନ୍ଦିର

ସେହି ମୋର ଛୋଟ ଗାଆଁ

ମୁଦ୍ରିତ ନୟନେ ଯାହା ଛବି ଭାସେ

ଜିହ୍ବାଗ୍ରେ ମଧୁର ନାଆଁ।

ତା ବଣ, ପାହାଡ ତରଙ୍ଗିଣୀ, ନାଳ

ସ୍ମୃତିରେ ହୋଇଛି ଲେଖା

ଜନମ କୁଟୀର ଇନ୍ତୁଡି ନିଆଁର

ଏବେବି ଦିଶୁଛି ଶିଖା।

ନିଘଞ୍ଚ କାନନ ସୁନ୍ଦରୀ ସୁମନ

ମୋହିଥାଏ ଜନ ମନ

ପରଜାପତିର ରଙ୍ଗୀନ କୁହୁକ

ସଦା କରେ ଆକର୍ଷଣ।

ଫଳନ୍ତି ସମୟ ନମ୍ର ତରୁବର

ଗୁଣ କରି ଆହରଣ

ସକଳ ମନୁଷ୍ୟ ପାଳନେ ଅବଶ୍ୟ

ହେବ ଜଗତ କଲ୍ୟାଣ।

ଭାଗବତ ଘରେ ପ୍ରତିଟି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ

ଶୁଣି ଭାଗବତ ବାଣୀ

ସୁଖେ ଗ୍ରାମ ଜନ ବିତାନ୍ତି ଜୀବନ

ଭାଇଚାରା ଭାବ ବୁଣି।

ଗଗନେ ପବନେ ନିତି ଭାସି ଆସେ

ଘଣ୍ଟ,ଘଣ୍ଟି ସ୍ବନ ପୁଣି

ଗ୍ରାମ ଭୁଆସୁଣୀ ମଥାନେ ଓଢଣି

ଲାଗେ ଖାଣ୍ଟି ଓଡ଼ିଆଣୀ।