କବିତା_ବିଷୟରେ

ଏବେ କବିତା ଲେଖିବାକୁ ବସିଛି ଯେ

ଗୋଟିଏ ବି

ଶବ୍ଦଙ୍କର ଧରାଛୁଆଁ ନାହିଁ ,

ମୋ ବିରୁଦ୍ଧରେ

ଆନ୍ଦୋଳନ କରିଛନ୍ତି କି

'ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେହି'ର ଡାକରା ଦେଇ !

ମୋ ମୁହଁରେ ବିରକ୍ତିର ଚିହ୍ନ ,

ମନରେ ମେଞ୍ଚାଏ ନିରାଶା ,

ଛାତିରେ ପୁଳାଏ ଯନ୍ତ୍ରଣା ,

ତାକୁ ନେଇ କବିତା ଲେଖିବି କି !

ବନ୍ଧୁମାନେ , ଶୁଭେଚ୍ଛୁମାନେ

ଏମିତି କି ପ୍ରେମିକା ବି

କେବେଠୁଁ ବରାଦ ଦେଇଛି

'ଜହ୍ନରାତି ଓ ନୀଳକଇଁ' ଉପରେ

କବିତାଟେ ପାଇଁ ।

କିଏ ଚାଷୀମୃତ୍ୟୁ , ଦାନମାଝୀ

ଆଉ କେହି ଆସିଫା ପାଇଁ

ଲେଖିବାକୁ କହିଛି ।

ସେମାନଙ୍କୁ କେମିତି ବୁଝେଇବି ଯେ

ଜୋର୍ ଜବରଦସ୍ତି କରି

କବିତା ହୁଏନି ।

ଶବ୍ଦସବୁ ଢେର୍ ବେପରୁଆ

ମନ ମର୍ଜି ଚଲାନ୍ତି

କାଗଜ ଉପରେ ।

ବାନ୍ଧି ରଖିବାର ଯୁ

ମୋର ବା କାହିଁ !

ମୁଁ ତ ଖାଲି

ସଜେଇପାରେ ଶବ୍ଦମାନଙ୍କୁ

କେବେ ପ୍ରକୃତିର ଛନ୍ଦ

କେବେ ପ୍ରେମର ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ।

ସେମାନେ ଆସିଲେ ତ !

ମୁଁ ପକ୍ଷୀର କାକଳି ବୁଝିପାରେ ,

ମାପିପାରେ

ନୀଳସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତାକୁ ,

ଶୂନ୍ୟତାକୁ ଭୋଗେ ,

ନୀରବତାକୁ ଅନୁଭବେ ,

ନାଲିଆ ସୂର୍ଯାସ୍ତରୁ ରଙ୍ଗ ଚୋରେଇ

ପ୍ରେମିକା ମୁହଁରେ ମାଖେ ।

ତା ବୋଲି କ'ଣ

ମୋର ଏକଛତ୍ରବାଦ !

ଛାଡ଼ ।

ଏବେ ଶବ୍ଦମାନେ

ଛକାପଞ୍ଝା କରୁଛନ୍ତି ତ କରନ୍ତୁ ,

ଲୁଚକାଳି ଖେଳୁଛନ୍ତି ତ ଖେଳନ୍ତୁ ।

ଥକିଗଲେ

ଆପେ ଆସି ଧରାଦେବେ ଯେ ।

ସେମାନଙ୍କ ଫାଜିଲାମି ଶେଷରେ ତ

ମୋ କବିତାର ଆରମ୍ଭ ।

*✍🏻ଦେବଦତ୍ତ ମିଶ୍ର*