ବିଦାୟ ହେ ଗଣପତି

ଆହେ ଗଜାନନ ସ୍ବର୍ଗପୁର ଛାଡି

    ଆସିଥିଲ ମର୍ତ୍ତ୍ୟପୁରେ 

ଛାଡି ଆଜି ପୁଣି ଯାଉଅଛ ଚାଲି

    ଭସେଇ ଶୋକ ସାଗରେ ।

ତୁମ ଆଗମନେ  ଧରା ହସୁଥିଲା

     ଥିଲା ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସାହ

ଛୁଟି ଆସୁଥିଲା  ତୁମ ଜୟଗାନ

    ନାନା ସ୍ବରେ ଶହ ଶହ ।

ଥିଲା କୋଳାହଳ ଜନ ଯେ ଗହଳ

     ନାନା ସଜ୍ଜ ପଟୁଆର

ନାନା ଜାଗାରେ ଯେ  ବିଜେ କରିଥିଲ

     ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅବତାର ।

ବିସର୍ଜନ ପାଇଁ  ଆଜି ପ୍ରଭୁ ତୁମ

     ଲାଗିଛି ସବୁଠି ଭିଡ଼

ଫଗୁ ଖେଳ ସାଥେ ଢୋଲ କରତାଳେ

     ଶୁଭୁଅଛି ହରିବୋଲ ।

ଭଜୁ ଥିବ ସଦା  ଏ ଜନ ଜଗତ

     ନାମ ପ୍ରଭୁ ତୁମ ନିତି

ଦେଇ ଶୁଭାଶିଷ ଯାଅ ତୁମେ ପ୍ରଭୁ

     ବିଦାୟ ହେ ଗଣପତି ।

ମୁଁ ମୁଢ ଅଜ୍ଞାନ  କି ବର୍ଣ୍ଣି ପାରିବି

    ତୁମରି ଯେ ଯଶ କୀର୍ତ୍ତି

ଅଳ୍ପ ଜ୍ଞାନେ ପ୍ରଭୁ  ମୁହିଁ ଜଗବନ୍ଧୁ

     ଲେଖିଛି ତୁମ ଏ ସ୍ତୁତି ।