योगीता एक प्रेरणा

लोटत होते रहाटगाडे

तेच नीरस रोजचे

थबकले होते जागीच

काटे जसे बंद घड्याळाचे

निर्दयी समाज माणसांचा

त्यात अलिप्त जीवनशैली

असलो कितीही मनमोकळे

तरीही त्यांची तोंड बांधलेली

तरसतो बोलायां जीव

व्यक्त कराव्या भावना

होते त्याने मन हलके

अर्थ येतो आपल्या जीवना

भेटली मैत्रीण अचानक

ओळख कधीही नसलेली

सुरू जाहला विषय चर्चेचा

वाक्य एकमेकांच्या मनातली

सहजच निघाले तोंडातून

तान येतोय खूप जीवनात

आपलेच देतात दुःख

सल बोचते मम अंतःकरणात

म्हणाली सरळ ती मला

कर सुरवात लिहायला

नीघ एकदाची सखी तू

सोडून हया डबक्याला..

केले मार्गदर्शन सगळे

कुठे कस लिहावे ते

अडत गेले जेथे मला

तिथे पुढे मज नेते

आज लिहितेय मी

व्यक्त होतेय मी

मनमोकळं करतेय मी

वर्तमानात जगतेय मी

प्रवृत्त केले तिने मला

तत्पर असते सदैव मदतीला

छंद होतोय लिहिण्याचा

मनापासून धन्यवाद तिला