संध्याकाळ....!

टेरेसवरची संध्याकाळ

पश्चिमेला मला खेचत होती

कसब आपले निसर्गातले

हरतऱ्हेचे दाखवत होती

फुटल्या दुधाची तांबूस साय

पश्चिम क्षितिजातून फेकत होती

पूर्वेपर्यंत ती लिलया

स्ववेगे स्वतेजासह पसरत होती

गर्द सावली छटा अशी

अडसर झाडांना लाभत होती

वेगळीच किमया आज मला

निसर्गाची पाहायला मिळत होती

अस्तास चालल्या रविराजाचे

दुःख विखुरले असावे मज वाटले

विरहात त्याच्या मन माझे

डोळा पाणी आणून द्रवले

आतुर होतो मी अाभा पाहण्या

त्या रविराजाची सायंकाळची

तो हिरमुसला होता वाटले

वेळ होता परत घरी जाण्याची 

मी समजावले तयाला

ये उद्या पुन्हा रे खेळायला

पहाटे पहाटे खेळ मांडू आपण

नववर्षाची सुरुवात करण्याला

तो हसला बुडता बुडता

निरोप माझा घेताना

खरेच जड झाले मन माझे

निरोप आज त्याला देताना....!