सिंधुताई सपकाळ

अनाथांची माय अशी का दूर गेली

आम्हा सगळ्यांना पोरकं करून गेले

काळालाही का आमची दया नाही आली

माय तुझे उपकार किती आभाळही गहिवरले

उघड्यावर टाकण्यापरीस लेकरं

तिच्याकडे बघून आया होत्या सुखावल्या

इवल्याशा जिवात जीव आल्या, नि 

त्याही सिंधुताईच्या पदरात विसावल्या

स्वतःची बाळे सांभाळणे झाली आहे कठीण

ही माय माऊली लेकरांना देते पदर

हासले, वाढले कुशीत तिच्या

साऱ्या जगाला तिची कदर

सोपं नसतं असं अनाथांची माय होणार

सुना नातवंड लेकी असा संसार बहरण

होतील खूप समाजसेविका अन दानविर

पण तूच कलियुगातील करण 

माय तुझ्यासारखी आता होणे नाही

माय तू होतीस म्हणून किती होता आधार

आभाळ फाटलय डोक्यावरचं, ठिगळ कसं लावणार

सांग आता कुठे, कसा, शोधू कुठे आधार