शब्दसरी.....

नभात दाटुन येती

काळोख असा वरी

चिंब ओल्या आठवणींची

बरसे शब्दसरी

ओहळ ही खुणावे

डोळे ही पाणावे

कडाडते लत्ता ही

मन होतं चिंब खरी

हिरवळ मोहुन घेते

दुर- दुर ती नेते

ना वाटे परताया

भान ही असे जरी

वारा झोंबुन येतो

हळुच सांगुन जातो

काय शोधशी आता

या उपर ही तु तरी

परत सर ती यावी

दुर परत मज न्यावी

हरवले जिथे माझे ते

शोधायला वर वरी.