रती मदन

मन्द धुंद हा सुगंध

अम्बरात पुनव चांद

तुझ्याविण नाही सखे

जगी ह्या कुठलाच आनन्द

आहे जरी तुझ्यावर प्रीत

कळली तुझी ती कैफियत

नव्हे बरी ही जनरीत

मिळू दे जरा मग एकांत

वार्या वरी डुले लाल गेंद

त्यावरी पहुडला तो मकरन्द

विहारतो कसा तो स्वछंद

झाली रात राणी बेधुन्द

झाल्या तारका मन्द मन्द

वार्या वर सोडून गंध

दवात भावनांचे सप्तरंग

वसन्त बहार निवांत संग