राधेश्याम

छळ काळ्या केसांचा

मनात सोसला होता

काळ्याकुट्ट अंधारात 

तो चन्द्र लाजला होता

स्पर्श तुझा मखमली

तो गुलाब फुलत होता

कुपी मधुन अत्तरा चा

सुगन्ध पाझरत होता

  त्या चैत्र चांदण्या त 

नक्षत्रा ची कमान हाती

तो शुभ्र शुक्र तारा 

मंद खुलत होता

 नवं रातीचा तो गार

अल्लड वारा होता

 घरट्यातील नवं पक्षी 

 जाळे विणत होता

जाळीदार डोलीत 

 शंख शिंपले होते 

शिंपल्यात ठेऊन मोती 

तो माघारी फिरला होता

ते मालकंस सुर 

बासरी त घुमले होते

राधे श्याम होऊनी या

वृंदावनात फिरले होते