प्रियकर

प्रियकर तो माझा 

हळूच कानात सांगून जातो 

बघ ना गं वसंत ऋतू 

ढगात गर्जना होतो

नाद ऐकुणी वर्षाचा 

मोर ही नाचत राहतो 

थेंब थेंब पावसाचा स्पर्श मला 

तुझ्या बील्लोरी स्वप्नात नेतो 

येता शहारे अंगावरती 

आठवण तुझी छळते 

तुझ्या भेटीच्या मोहापाई 

जीव माझा जळते 

हिरव्या हिरव्या गवतावरती 

डोलत राहती पाती 

तुझ्या माझ्या सहवासाची 

वाढत राहती नाती 

दवबिंदूचा थेंब दिसते 

टपोरा वाणी मोती 

तुला पाहता समोर सखे 

धडधडती माझी छाती 

उंच उंच त्या पर्वतरांगा 

नववधू गत दिसते 

हात तुझा माझ्या हातात पाहून 

हळूच लाजून हसते