माझे गाव

ते गांव सोडले मी

ते दार सोडीले मी

त्या गत काळाच्या गोष्टी

ती वाट सोडली मी  

माझेच गणगोत आप्त

झाले कसे विभक्त

काळाचे पडता घाव

झाले होते स शक्त

 

घेवून ऊँच भरारी

नभी ऊडाला तो पक्षी

कोणीच उरले नाही

माझ्या गोष्टींचे ही साक्षी

काळ बदलला सरले पर्व 

गतस्मृतींचा नुसता गर्व

चेहरा बदलला, रंग ही बदलले

माझ्याच घरात मुखवटे वेगळे

उरल्यात नुसत्या पावुल खुणा

माझ्याच गावात

मी अनाहूत पाहुणा..

काळजात आता चंद्रमोळी खुणा