माझे बालपण

 ना पैश्याची चिंता 

ना जबाबदारीच सोंग

पोटभर अस्सल जेवण

ना नाशिबाचे भोग

घंटी वाजली की शाळेत जायच

आई आई करत स्वयंपाक घरात शिरायचो

भातुकलिचा खेळ सजवून

मोठेपणाचा आव आणायचो

छप छप छपाक पाण्यात खेळणं

टायर सोबत रस्त्यावर धावणं

तूप पोळी खाऊन कुशीत नीजनं

हट्ट करून खोटं खोटं रडणं

आजही बालपन जेव्हा

भातुकलिचा खेळ खेळते

वय विसरून मन

त्यात रमुन जाते

 बालपणीचा हां ठेवा

असाच मनाच्या कुपित जपुन ठेवावा

येणाऱ्या बालपणाला

भातुकलिचा वारसा द्यावा