माझा गांव

अजूनही स्मरतो बालपणीचा

गावाचा पार मज नवलाईचा

त्या पारावर मिळून साऱ्यांनी

कैक मिटवली तेव्हा गाऱ्हाणी

खेळ असो वा असो अभ्यास

पारावर चर्चा चाले तासनतास

कुणा एकावर कधीच आम्हीही

अन्याय तेवढा होऊ दिला नाही

आई बाबांना नसे कशाचा पत्ता 

आमचीच ती अनभिषिक्त सत्ता

वेशीवरील वडाचे झाड पुरावा

त्याचा आमच्याशी नसे दुरावा

नागपंचमीच्या झोक्यासाठीच

त्याचीही फांदी असे राखीवच

जीबली, लंगडी, खो खो सारे

खेळ आमचे जणू त्याला प्यारे

गर्मी जाणवता त्याचीच पाने

सावली धरायची अती प्रेमाने

त्याच्याशी अनुबंधीतच सगळे

अजून मिळवतो बुंध्याशी गळे

घरामागची पाटलांची आमराई

अजूनही त्या चवीची सय येई

आंबटगोड कैरीच्या चोरीसाठी

पाटीलकाकांची आठवे काठी

पळण्याची शर्यतीत जो माघारी

कान पिळून काका द्यायचे कैरी

चैत्र आषाढीला व्हायची चंगळ

यात्रेतील फुगी, खेळणी, दंगल

महादेवाच्या मंदिरी फक्त हजेरी

प्रसाद म्हणुनी व्हायची न्याहारी

पैनगंगेचे खट्याळ निर्मळ जल 

अजून स्मरे तो स्पर्श सुकोमल

गेले ते दिवस,उरल्या आठवणी

उपक्रमे उजळल्या पुनश्च मनीं

वाटे, फिरून एकदा व्हावे सान

उपभोगावी तीच अमूल्य शान