एक गाव हवाहवासा

खेडेगाव माझे आजोळ

जातिवंत शेतकऱ्यांनाचे

स्वभावाने प्रेमळ सारे

भोळ्या अंतःकरणाचे

जन्म जाहला जेथे

खोली होती अडगळीचिं

सांगते माय माऊली माझी

कथा सारी हाल अपेष्टाचिं

पैशाने जरी गरीब

मनाने बहु श्रीमंत

आपुलकी नात्याचिं

बंध जुळतात अनंत

आठवते मजला आजही

धमाल खोड्करि सारी

दिले प्रेम भरभरून

आजी आजोबांचिं आभारी

सुवास मातीचा तिथल्या

ओलावा दरवळतो नात्यातला

राहणे सदा एकोप्याचे

स्मरतो एकेक व्यक्ती घराघरातला

स्वच्छंदी  हरेक क्षण क्षण

जगले मनमुराद कण कण

माया लावली अतोनात

आठवणी वाहतात नयनातून

जगू वाटते ते दिवस

पुन्हा लहान होऊन

परी रिंगण मर्यादाचे

पाऊल घेते मागे गहीवरुन