दुष्काळ..

दूष्काळ दूष्काळ

असा कसा काळ

पेटवितो जाळ

काळजात

कोरड्या विहीरी

लपविते तोंड

आपुले दगड

करंटेच

नदिलाही मुळ

गवसेना आता

भगीरथी बाता

फसव्याच

पशु पक्षी सारे

झाले परागंदा

दुष्काळाचा धंदा

तेजीतच

करपले रान

हरवले भान

कोरडे धरण

देखवेणा

छावनीचा चारा

नशिबात आला

दुष्काळाचा घाला

सालोसाल

सामसूम झालं

अवघचं जीण

जगण्याची विण

विस्कटली 

पावसाला जोडू

आता दोन्ही हात

करायला मात

ये सत्वर

दिस दुष्काळाचे

दाखू नको देवा

हिर्वाइचा ठेवा

जपेन मी