भय

निजले होते शांत मी

अधीन निद्रादेवीच्या 

धरणी गंधाळलेली

गंधाने रातराणीच्या

निरव शांत ही राञ

होता निर्जन रस्ताही

साद घालत होते

कोण मज कळेणाही

किती मज वाटे भिती 

शब्दही काही फुटेना

आईही जवळ नाही 

रडू मज आवरेना

हाथ खांद्यावर माझ्या 

थरथरले तनही

घामाने डबडबले

कपडे ओलेचिंबही

मागे वळून पाहले मी

नव्हते तेथे कोणीही

दूरवरील श्वेताकृतीने

शुद्धच माझी हरपली 

उठून पाहते तर

आई उठवत होती

काय झाले रडायला

मला विचारत होती.