आले मी घेऊनी माझी कविता

वाट माझी चाललेली

    वेडी वाकडी वळणाची

हाती घेऊनी कागद

   आरंभ होतो पण शेवट नाही

ध्यास लागतो आयुष्याचा

   उतरतो तो माझ्या लेखणीतून

अस्तित्व स्वतःचे लीहूनी

    कोरत जाते मी अंतापरी

त्यात असते जीवन माझे

   स्वतःला त्यात सजऊ बघते

शब्द माझे होतात कुंचले

   रंग भरते त्यात भावनांचे

अस्तित्वाला बाधा नसते माझ्या

   भाव त्यात उतरते लेखणीतून

ह्या अश्या काव्याची माझ्या

   वाट चालते ती चालतच राहते