ବୁଦ୍ଧିଆ ଟିକି ଝିଅ ଡୁଗୁ

ଏପଟ ଏରିଆ ଆମ ସେପଟ ଏରିଆ ଅପେକ୍ଷା ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଭାବେ ଥଣ୍ଡା କାରଣ ବର୍ଷା ମୁନ୍ଦେ ମୁନ୍ଦେ ଝରିପଡ଼େ ବେଳ ଅବେଳ ରେ ସେଠି . କିଏ କହୁ କାଳବୈଶାଖି ଅବା ଅନାହୁତ ମୌସୁମୀ, କିନ୍ତୁ ବର୍ଷା ହୁଏ. ମୁଁହଁ ଓ ବେକ ଓଦା ହୁଏନାହିଁ ଖରା ଗରମରେ . ସେଦିନ ବର୍ଷା ଥିଲା ସେମିତି ଅଚାନକ, ଅନାହୁତ. ସେତେବେଳକୁ ବାପା ସାଗର ଥିଲେ ପ୍ଲାଣ୍ଟରେ ଓ ମାଆ ସୌମ୍ୟା ସାବିତ୍ରୀ ପୂଜା ସାରି ଫେରିପଡ଼ି ଟିକି ଝିଅ ଡୁଗୁ କୁ ଖୁଆଇ ନିଜେ ଖାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ. ଟିକି ଝିଅଟା ଏଯାଏଁ ଖାଇନଥିଲା. କୁଆପଥର ବର୍ଷା ଦେଖି ଚକିତ ଓ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା. ଫୋନ କରୁଥିଲା ଆଈ ଙ୍କ ପାଖକୁ ଯେ ତୁମେ କେବେ ଆସିବ ଆଈ? ଅଜାଙ୍କୁ ନେଇ ଶୀଘ୍ର ଆସନା ଆଈ, ଦେଖିବ ଏପଟେ କେତେ ବର୍ଷା! ମୋ ଜେଜେମାଆ ରଖିଥିବା ଲୁଗାପଟା ଓ ଜେଜେ ରଖିଥିବା ସାର୍ଟ ପ୍ୟାଣ୍ଟ ସହ ମୁଁ ରଖିଥିବା ୱାନ କେଜି କ୍ଲାସ ର ସମସ୍ତ ବହିପତ୍ର ଏଠି ଓଦା ହୋଇଯାଇଛି. ଆଈ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡିଲେ ନାତୁଣୀ ଡୁଗୁ କଥା ଶୁଣି. କ୍ଵାଟର ଘର ଝିଅର, ପୁଣି ଏକ୍ସଟେନସନ କରାଯାଇଛି ତଥାପି ବର୍ଷା. ବର୍ଷା କଥା ଛାଡ଼, ମୋ ଡୁଗୁ ଏଯାଏଁ ଖାଇନି, ମୋ ଝିଅ ପେଟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ପିଲା ସେ ମଧ୍ୟ ଏଯାଏଁ ଖାଇନି ଭାବି ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ପଡୁଥିଲା ବେଳେ ଆଈ ଝିଅ ସୌମ୍ୟା କୁ ଫୋନ୍ ଲଗାଇଲେ ତ କହୁଥିଲା ମାଆ କି ଆମ୍ବ ଝଡି ପଡୁଛି ଗଛ ସବୁରୁ. ଖାଇବି କଣ, ଖୁଆଇବି କଣ, ଗୋଟଉଛି ଆମ୍ବ. ଏଁ ଆମ୍ବ ଗୋଟେଇବୁ ବୋଲି କଣ ଅଖିଆ ଆପିଆ ରହିବୁ ଯା ଯା ପିଲାକୁ ଖୁଆ. ଅସୁବିଧା ମଣିଷ ତୁ ଏବେ, ଆମ୍ବ ଗୋଟେଇବା କଣ ଦରକାର. କଥାଟା କହିଦେଉଥାଏ କିଏ କାହାକୁ ଭାବୁଥାଏ ନିଜ ଉପରକୁ. ସତରେ ମେଘ ବର୍ଷାରେ ଗଛରୁ ଝାଡ଼ିପଡୁଥିବା ଆମ୍ବ ଗୋଟେଇବାରେ ଗୋଟେ ନିଆରା ଅନୁଭବ ଥାଏ.

     କିଛି ଦିନ ପରେ ଆଈ ଓ ଅଜା ପହଞ୍ଚିଗଲେ ତ ଡୁଗୁର କି ଖୁସି. କେତେ ଆଡ଼ର କେତେ କଥା ଗପୁଥାଏ ଟିକି ଝିଅ ଡୁଗୁ ପୁଣି ପଚାରୁଥାଏ କେତେ କେତେ ପ୍ରଶ୍ନ. ମାଆ ତାର ସୌମ୍ୟା ଯେମିତି ଛୋଟ ବେଳେ ବୀର ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ବ୍ୟସ୍ତ ବିବ୍ରତ ହୋଇ ପଚାରେ ମାଆ ହନୁମାନ ଖାଇବେ କିପରି? ତାଙ୍କ ପାଟି ଫୁଲିଛି ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ ବଦଳରେ ଔଷଧ ଦେଉନୁ କାହିଁକି ତ ଉତ୍ତରରେ କହିଦିଅନ୍ତି ସେ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ କଥା ସେ ବୁଝିବେ. ଏବେ ସୌମ୍ୟା ଟିକି ଝିଅ ପଚାରୁଛି ଆମ୍ବ ଗଛ କେମିତି ହୁଏ? ଟାକୁଆ କୋଉଠୁ ଆସେ? ଏତେ ଆମ୍ବ କେମିତି ଫଳେ ଓ ପାଚେ ଆଈ ତ ଆଈ ଭାବନ୍ତି ବୁଲି ବୁଲି ଟିକି ନାତୁଣୀ ଡୁଗୁର ସେହି ପ୍ରଶ୍ନ ମଞ୍ଜିରୁ ଗଛ ନା ଗଛରୁ ମଞ୍ଜି ଆଈ!ଉତ୍ତର ସବୁ ମନକୁ ପାଏନି ଡୁଗୁର ତ ପୁଣି ସମସ୍ତେ ମିଶି ଝାଡୁଥିବା କଞ୍ଚା ପାଚିଲା ଆମ୍ବ ଗୋଟେଇବାରେ ଲାଗିଥାଆନ୍ତି. ପୁଣି ଡୁଗୁ ପଚାରୁଥାଏ ମୋ ଜେଜେମାଆ ଆମ୍ଭୁଲ କରନ୍ତି, ଆଚାର ବାନାନ୍ତି, ତୁମେ ପାରିବ ଆଈ. ହଁ ମାଆ, ଦେଖ ତୋ ପାଇଁ ଆମ୍ବସଢ଼ା କରୁଛି ମୁଁ.ହଁ କରୁଛ ଯେ ହେଲେ ମାମା ଖାଇଲେ ମନା କରୁଛ କାହିଁକି? କାରଣ ତା ପେଟରେ ତୋ ଭାଇ ଅଛି ନା!ଭାଇ କି ଭଉଣୀ ତୁମେ କେମିତି ଜାଣିଲ ଆଈ!ମତେ ପ୍ରଭୁ ବୀର ହନୁମାନ ପରା କଥା ଦେଇଛନ୍ତି ସେ ତୋ ଭାଇ ହୋଇ ଆସିବେ. ତେବେ ସେ ଆସିଲେ ତ ଜେଜେମାଆ କରିଥିବା ଆମ୍ବୁଲ, ଆଚାର କି ତୁମେ ବନେଇଥିବା ଆମ୍ବସଢ଼ା ଖାଇବ କିପରି ଆଈ. ପୁଣି ସେହି ପ୍ରଶ୍ନ ଡୁଗୁର. ପୁଣି ଅବୁଝା ଆଖିରେ ଡୁଗୁ ଆଈ ଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହି କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଉଥିଲା ତ ଆଈ ବାଟ ଭାଙ୍ଗି ଚଉରା ପୂଜା କରୁ କରୁ ଭାବୁଥିଲେ ପ୍ରଭୁ ବୀର ହନୁମାନ ସବୁ ତୁମ ଲୀଳା. କେବେ ମୋ ଝିଅ କୋଳକୁ ଆସିବ? ଡୁଗୁ ପଚାରୁଥିଲା ଆଈ କୁହନା ତୁମେ କେମିତି ଜାଣିଲ ମୋର ଭାଇ ଆସିବ ବୋଲି!ଠାକୁର କଣ କଥା କୁହନ୍ତି!ଆଈ ଭାବୁଥିଲେ ଟିକି ପିଲାଟାକୁ କେମିତି ବୁଝେଇବେ ଠାକୁର ସବୁ କହନ୍ତି କଥାରେ ନହେଲେ, ଠାରରେ, ନଚେତ ମାସେ ପରେ ପୁଅ ସୌମ୍ୟ ଘରୁ କଲିକତା ରୁ ଫେରିବା ପରେ ଠାକୁର ଘରେ ଦୀପ ଟା ଆସ୍ତେ ମିଞ୍ଜି ମିଞ୍ଜି ହୋଇ ଜଳିବା କଥା ସେ ଏଯାଏଁ କହିନାଂହାନ୍ତି କାହାକୁ. ଏବେ କହିବେକି ନାତୁଣୀ ଡୁଗୁକୁ!ନା ଥାଉ. ପିଲାଲୋକ ସେ ପୁଣି ପଚାରିବ ଗୁଡେଇ ତୁଡେଇ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ. ସ୍କୁଲରେ ବଡ଼ ଗୁରୁମା ତାଙ୍କର ତା ମାଆ ସୌମ୍ୟା କୁ ଫୋନ କରି କହିଥିଲେ ଏତେ ବାତୁନି ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ ଡୁଗୁ!ଡୁଗୁ କିନ୍ତୁ ପଚାରୁଥିଲା ବାତୁନି କଣ ମାମା ତ ଅଜା କହୁଥିଲେ ଇଣ୍ଟେଲିଜେଣ୍ଟ ଝିଅ ଡୁଗୁ ଆମର.