ତିନି ତୁଣ୍ଡରେ ଛେଳି କୁକୁର

ଅଚାନକ

ଏକ ଅଭାବନୀୟ ପରିସ୍ଥିତିରେ

ମୁଁ ଆବିଷ୍କାର କରେ ମୋ ନିଜକୁ;

ଅସଂଖ୍ୟ ଜେରାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ,

ଅଭିଯୋଗର କାଠଗଡାରେ ।

ନ୍ୟାୟାଳୟର ଦରବାରରେ

ବିଚାରପତିଙ୍କ ଆସନରେ ଅଳଙ୍କୃତ

ପଞ୍ଚତନ୍ତ୍ରର ସେ ଭଲ୍ଲୁକ ମହାରାଜା,

ଆଉ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆସୀନ

କେତେଜଣ ସହଯୋଗୀ ;

କିଛି ନୀଳ ବର୍ଣ୍ଣ ଶୃଗାଳ ତଥା ଆଉ କିଛି

ପ୍ରସୂତି ମାତା କୋକିଳର ବଂଶଧର।

ସମ୍ଭବତଃ

ମୋ ଅପାରଗ ପଣିଆ ପାଇଁ

ଅଭିଯୋଗର ଠିକ ଭାବେ

ସାମନା କରି ନପାରି ,

ପ୍ରଶ୍ନ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ

ମୋର କୋମଳ ହୃଦୟ ।

ଏବଂ

ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତାର ପ୍ରମାଣ ପାଇଁ

ଆପଣାର ସପକ୍ଷରେ

ସାକ୍ଷୀ ଯୋଗାଡ କରି ନପାରି,

ଅନ୍ଧାରି ଗଳିର ବୁଲା କୁକୁରରେ

ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇଯାଏ

ମୋ ପରି ନିରୀହ ଛେଳିଟି ।

ବିକଳରେ ମେଁ ମେଁ ଚିତ୍କାର କରି

ବାହୁନି ଉଠେ ଖୁବ ଜୋରରେ

କିଂକର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ,

ମୋ ଅସହାୟତାକୁ ବୋଧ ଦେବା ପାଇଁ ।

ତତକ୍ଷଣାତ୍ !

ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟର ଫାଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜରଣ

ଖେଳିଯାଏ ଅଦାଲତ ସାରା ।

"କୁକୁରଟି ଛେଳି ପରି ବୋବେଇବାର କଳାଟି

ଖୁବ ଆପଣେଇ ପାରିଛି ସତେ!",

ମନ୍ତବ୍ୟଟି ପ୍ରତିଧ୍ବନିତ ହୋଇ ଉଠେ ଚାରିଆଡେ।

ଆଉ!

ଅଭିଯୋଗ ସବୁ ସତ୍ୟ ରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ।

ଅଶାନ୍ତ ମନର ନିରୀହ କପୋତିଟି

ବିଳପି ଉଠେ, ଗୁମୁରି - ଗୁମୁରି।

ଅସୂୟାର ତତଲା ନିଃଶ୍ୱାସ ସବୁ

ଭୁସ୍ ଭୁସ୍ ବାହାରି ଯାନ୍ତି

ମୋ ନାସିକା ଫାଙ୍କରୁ;

ଠିକ ଯେମିତି

ପ୍ରାକ ସ୍ୱାଧୀନତା ଯୁଗ ରେଳ ଇଂଜିନରୁ

ନିର୍ଗତ କୋଇଲାର କଳା ଧୂଆଁ ପରି ।

ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ

ମୋ ଦେହ ମୁହଁ ନେସି ହୋଇ ଜମିଯାଏ

ସେଇ କଳା ଧୂଆଁର ଲହରୀ ।

ଆଉ ମୁଁ!

ଛାଟି ପିଟି ହୋଇ ଦୌଡ଼ି ପଳାଏ

ଶ୍ୱାସ ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ,

ଠିକ ପଳାୟନପନ୍ଥୀଟିଏ ପରି ।