ସପନର ଶବାଧାରେ

ଦିନ ଥିଲା ସ୍ବପ୍ନମାନେ ଧାଡି ବାନ୍ଧି 

ଛିଡାହୋଇ ରହିଥିଲେ ଫାଟକ ଆଗରେ

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ନିଦ ବି ନଥିଲା

ରାତି କଣ ଦିବସ ବି ଛୋଟ ଲାଗୁଥିଲା

ଧୀରେ ତାଳୁ ଉପରୁ କେଶମାନେ ଗାୟବ ହେଲାପରି

ସ୍ବପ୍ନମାନେ ଗୋଟେ ଗୋଟେ ଛୁ ମାରିଲେ

ଏବେ ତ ଯାହା ଅଛି ବାସ୍ ଅଗାଡି ସପନ

ଯାହାକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚଷମାର ନମ୍ବର କମ୍ ପଡେ

ଏଇ ପଛପଟେ କେରାଏ ଅଧାପଚା ବାଳ ଭଳି

ଯାହା ଦ୍ବାରା ଚନ୍ଦା ମୁଣ୍ଡ ଢାଙ୍କି ହୁଏ ନାହିଁ

ରାତି ସାରା ତୁଛା ଯାହା ସ୍ବପ୍ନହୀନ ରଙ୍ଗୀନ ନିଦ

ଦିନ ତମାମ ଧୂଧୂ ଆଖି ଝଲସା ଖରା

ଅପେକ୍ଷା ଆଉ ଏକ ଋତୁ ଏବଂ ଆଉ ଏକ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର