ସମୟ

ଅଯାତିତ ଭାବେ

ଆସେ , ଫେରିଯାଏ

ପଲକ ଠାରୁ ଚଞ୍ଚଳ         ।

କେତେବେଳେ ଆଶା

କେବେ ତ ନିରାଶା

ଦୁଃଖ ସୁଖ ବା ବ୍ୟାକୁଳ  ।।

ମଧୁର  ମିଳନ

ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦାରୁଣ

ଜନମ ଆଉ ମରଣ      ।

ଗ୍ରୀଷ୍ମ ପରେ ବର୍ଷା

ଶରତ ହେମନ୍ତ

ଶୀତ ବସନ୍ତ ପ୍ରମାଣ      ।।

ସତ୍ୟ ପରେ ତ୍ରେତା

ଦ୍ଵାପର ଓ କଳି

ତୋ ବଳେ ଯାଆନ୍ତି ଚାଲି  ।

ଧନ କି ସମ୍ପଦ

ଯଉବନ ମଦ

ଅହଂକାର ଯାଏ ଟଳି      ।।

ସମୟ ଆଗରେ

ସର୍ବେ ଟଳି ଯାନ୍ତି

ନାହିଁ ଶକତି କାହାର       ।

ଜନମ ମାତ୍ରକେ

ନିଶ୍ଚୟ ମରଣ

ହୋଇଥାନ୍ତୁ ଅବତାର       ।।

ସମୟ ର ଯିଏ

ସୁଯୋଗ ନେଇଛି

ସିଏ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବାନ       ।

ଯୁଗେ ଯୁଗେ ତାକୁ

ଯଶ ଦେଇଛନ୍ତି

କୃପାସିନ୍ଧୁ ଭଗବାନ         ।।