ଶକୁନି

ନାହାନ୍ତି ଆଜି ସେ କୌରବ ପାଣ୍ତବ

    ନାହିଁ ସେ ରଥ ସାରଥି

ନାହିଁ ଆଜି ସେଇ  କପଟର ପଶା

    ନାହିଁ ସେ ସତୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ।

କଳିଯୁଗେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଏ ସଂସାର

   ଭାଇ ଭାଇରେ ବିରୋଧି

ଗାଆଁ ଦାଣ୍ତ ଆଜି ପଶା ପାଲି ସମ

    କ୍ରୋଧରେ ବସେ ଶକୁନି ।

ରକ୍ତ ଭିଜା କେଶ  କ୍ଷଣକେ ଧୁଅନ୍ତି

    ଦୁର୍ନିତୀଟା ପଶା କାଠି

କେତେ ଦିନ ମନ ପାରିବୁରେ ତୁହିଁ

   ନୀରିହ ଜନତା ଠକି ।

ଶକୁନିର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସରିଗଲା ପରେ

    ଭୂମିପରେ ଯିବୁ ଟଳି

ଆହୁ ପାଇବୁନି ଅମୂଲ୍ଯ ଜୀବନ

    ଯେତେ ତୁ କରିଲେ ଅଳି ।

ଅଧର୍ମ କବଚ ଯେତେ ଶକ୍ତିଶାଳି 

    ଧର୍ମ ଦିନେ ଦେବ ଭେଦି

କପଟର ଏଇ ପଶାପାଲି ମଧ୍ଯେ

     ଶକୁନି ନେବୁ ସମାଧି ।