ସେଦିନ ରିଂ ରୋଡ଼ରେ

ବେପରୁଆ ଚାଲୁଥାଏ ସିଏ ରୋଜ

ରିଂ ରୋଡ଼ ପଥଧାରେ

ଏକଇ ଢଙ୍ଗରେ,ଏକଇ ମୁଦ୍ରାରେ ।

ଗୁଣୁଗୁଣୁ ପଚାରୁ ଥାଏ କିଛି

ମନକୁ ମନ,

ଟୁଙ୍ଗାରି ଟୁଙ୍ଗାରି ମୁଣ୍ଡ

ଜବାବ ରଖେ ନୀରବରେ ପୁଣି

ଧରୁଥାଏ କାନ ।

ଅଚାନକ ଚାଲିଯାଏ କେଉଁଆଡେ

ଖବର ନଥାଏ ପଥକୁ ଅବା

ପଥପାର୍ଶ୍ଵ ବୃକ୍ଷ ଓ ବିଜୁଳି ଖମ୍ବକୁ ।

ସୂର୍ଯ୍ୟ ବି ନୀରବ ନିଥର,

ଅସମର୍ଥ ଦେବାକୁ ଉତ୍ତର ।

ରଥ,ପଥ ଅବା ପଥଯାତ୍ରୀ

ସତେ ଗାନ୍ଧିଙ୍କ ତିନି ମାଙ୍କଡ ମୂର୍ତ୍ତି ।

ସେଦିନ ସେଇ ରିଂ ରୋଡ଼ରେ 

ମନ ଖୋଜୁଥିଲା ତା'ର ଉପସ୍ଥିତି,

ବିଶ୍ୱାସର ବଳୟ ଭେଦି

ଅବିଶ୍ୱାସୀ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ବୟ ଅଣ୍ଡାଳୁଥିଲେ

ତା'ର ଆନମନା ବେପରୁଆ ଗତି ।

କିନ୍ତୁ,

ନିରାଶା ନଈରେ ବିଧବା ଜହ୍ନର ଛାଇପରି

ମୋର ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ

ଏନ୍ତୁଡ଼ିଶାଳରୁ ହିଁ ନେଉଥିଲା ସମାଧି ।

ବିତିଗଲା ଦୀର୍ଘ ଅବଧି ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵରେ ଦ୍ବନ୍ଦ୍ୱରେ,

ମଳିନ ହେଲା ତା' ମୁଖ କ୍ରମେ

ସ୍ମୃତି ଆଇନାରେ ।

କେବେ ଦିନେ ବନ୍ଧୁ ସାଥେ

ବୁଲୁବୁଲୁ ମୁଖ୍ୟପଥେ ଅନ୍ୟ ସହରରେ,

ଅକସ୍ମାତ ଭେଟହେଲା ତାହାରି ସାଥିରେ ।

ଅବିକଳ ସେଇ ଢଙ୍ଗ, ସେଇ ଠାଣି,

ସମାନ ମୁଦ୍ରାରେ ।

ଆକଟେଇ ନପାରି ଅଥୟ ମନକୁ

ପଚାରିଦେଲି ତା' ସହର ବଦଳାଇବାର ଭେଦ,

ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ ପ୍ରଶ୍ନ, ନରଖି କାମ କି ପୂର୍ଣ୍ଣଛେଦ ।

 

ପ୍ରଥମେ ଭୟ ଓ ପରେ ଭରସାରେ

ଯାହା ସେ କହିଲା ଇସାରା ଇସାରାରେ

ବୁଝିବାକୁ ଅବୋଧ୍ୟ ନଥିଲା,

ଲୁଚିଲୁଚି ପିଲାଦିନେ କ୍ଷୀରସର ଖାଇ

ବିଲେଇ ନାଁରେ ଦେବା

ଓ ପରେ ସେଇ ବିଲେଇକୁ ଓଲେଇ କହି

ଅଖାରେ ପୂରାଇ ବାପା ଅନ୍ୟତ୍ର ଛାଡିବା

ସ୍ମୃତି ସବୁ ଉତ୍ଜୀବିତ ହେଲା ।

କି ନିର୍ଦୟ ସତେ ଏଇ ବୁଦ୍ଧିଆ ମଣିଷ !

ବିଚକ୍ଷଣ ବୁଦ୍ଧିବଳେ ନିଜଦୋଷ ତା'ର

ନିରୀହର ମାଥେ ବୋଳି,

ଫିଙ୍ଗି ଦେଇପାରେ ତାକୁ ଅଳିଆ ସଦୃଶ ।

ଅବସୋସ !

ଅବସୋସ ଲାଗେ ଆଜି କହିବାକୁ ମୋତେ

ମୁଁ ଯେ ତାହାରି ବଂଶଜ ।।