ପୂଜା ଛୁଟି: ଏକ ନିର୍ଜନ କୋଳାହଳ

 ଏମିତି ଛୁଟିରେ ଏକ୍ଲାପଣ ସହ 

ଯୁଝିବାକୁ ହୁଏ

ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି ସବୁକୁ ଝୁଣ୍ଟିବାକୁ ହୁଏ ।

 ତୁମେ ନଥିଲା ବେଳେ

ସେମାନେ ଦାଣ୍ଡଦୁଆର କବାଟକୁ

ଠକ୍ ଠକ୍ କରନ୍ତି

ମୁଁ ଚାହିଁବା ନ ଚାହିଁବା

ପଚାରୁଛି କିଏ ।

 ଆଗପରି ସନ୍ତର୍ପଣ ନୁହଁ

ଯେମିତି ମେଘକୁ ଖୁବ୍ ପଛରେ ପକାଇ

ଧାଇଁ ଆସିଥିବା ଜହ୍ନ

ଘାଇ ଭଙ୍ଗା ମୁକୁଳା ନଈ ।

 ମୁଁ ତ ନିଜକୁ ପାରେ ନାହିଁ ରୋକି

ଖୋଲିଯାଏ ଦାଣ୍ଡଦୁଆର

କେବେଠୁ ଧୂଳି ଧୂସରିତ ହୋଇ

ବନ୍ଦ ପଡିଥିବା

ହୃଦୟର ନିଭୃତ ଅଳିନ୍ଦ ।

 ସେମାନେ ବସି ଯାଆନ୍ତି ମୋ ଖଟ ସାରା

ଯେମିତି ମୁଁ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ

ଆଉ ଏମାନେ

ଏତେ ଦିନ ଅଜଣାରେ

ପିଠେଇ ହୋଇ ଆସୁଥିବା

ଅଦୃଶ୍ୟ ବେତାଳ ।

 କିଛି ମନଲୋଭା ଉପହାର

କିଛି ହୃଦଥରା ଇତିହାସ

ଚମକୁ ଥାଏ ସଭିଙ୍କ ହାତରେ

ମୁଁ ଦେଖି ନ ପାରିବାର ଅଭିନୟ

ଧରା ପଡିଯାଉଥାଏ

ଟାଣି ହୋଇ ଯାଉଥାଏ ମୁଁ କ୍ରମଶଃ

ସେମାନଙ୍କ ସଂରଚିତ ବ୍ୟୁହ ଭିତରକୁ ।

 କିଏ ଶୁଣାଉଥାଏ

ଗାଁ ମୁଣ୍ଡ ମନ୍ଦିର ବେଢ଼ାର

ବରଗଛ ତଳ ଲୁଚକାଳି ଖେଳ

କିଏ ପୋଛୁଥାଏ ଲୁହ

କଲେଜ ପଡ଼ିଆର ସବାଶେଷ 

ମଣ୍ଡପରେ ବସି

କିଏ ଦେଖାଉଥାଏ

ପୁରୁଣା ରଫ୍ ଖାତାରୁ ଆଣି

ରକ୍ତ ଗୋଲାପର ଫସିଲ୍ ।

କିଏ ବା ପଢ଼ି ଶୁଣାଉଥାଏ

ସେ କାଳର ହାତ ଲେଖା ନୀଳ ଚିଠି ।

 କଳାମନ୍ତ୍ରରେ ବଶୀଭୂତ

ମୋ ପେଣ୍ଡୁଲମୀୟ ସତ୍ତାକୁ

ତୁମେ ଆୟତ୍ତ କରି ପାର ବୋଲି ତ

ଏମିତି ଅସମୟରେ

ତୁମେ ଖୁବ୍ ମନେପଡ ।

 ଲାଗ

ଆମ ଗାଁ ଫକୀର ବାବା

ଫୁଙ୍କା ଝଡା କରି

ମୋ ଅଣ୍ଟାରେ ବାନ୍ଧିଥିବା ଡେଉଁରିଆ

ଆହୁରି ବି ଲାଗ

ଛୋଟ ବେଳେ ମୋ ମାଆ

ବଡ କରି ମୋ କପାଳରେ ଆଙ୍କୁଥିବା

କଳା କଜ୍ଜଳର ଟିକା ।।