ପଥର ରହିଛି ସାକ୍ଷୀ

ନିର୍ଲିପ୍ତ ରଜନୀ   ଅମା ଅନ୍ଧକାର

      ନିସ୍ତବ୍ଧ ନିଃଶବ୍ଦ

    ମହାଶୂନ୍ୟ,ନୀରବତା ।

ରଜନୀ ନର୍ତ୍ତକୀ ନୀରବ ସାତ୍ତ୍ୟକୀ

      ସ୍ଥାଣୁ ସ୍ଥିତପ୍ରଜ୍ଞ

    ଘୁଙ୍ଗୁରରେ ଶିଥିଳତା ।।

ଆକାଶ ଅନ୍ଧାର  ସାଗର ଗମ୍ଭୀର

      ଗୁରୁ ଗର୍ଜନରେ

    ଗର୍ଜି ଗର୍ଜି ଘୁମିଯାଏ ।

ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ନାତ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ମହକାଇ ବାସ୍ନା

     ଶୁଭ୍ରତା ଶେଯରେ

    ରାତିକୁ ଶୁଆଇ ଦିଏ ।।

ନିର୍ବାକ ପ୍ରହର  ନିର୍ଜନ ବେଳାରେ

      ସେ ଏକ ତରୁଣ

    କରୁଣ କାହାଣୀ ଗାଇ ।

ନିଃଶବ୍ଦ ଚିତ୍କାରେ ସତ୍ୟର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବରେ

     ମଥା ପିଟି କୁହେ

    ବୁକୁ କଥା ରହି ରହି ।।

ବୁକୁରେ ଅଛି ତା'  ଦୁର୍ବାର ଦରଦ 

     ଲୁହ ଲହୁ ହୋଇ

   ବିକ୍ଷିପ୍ତ ବାଲି ବେଳାରେ ।

ନୀରବ ନିର୍ଝର ଶୋଣିତର ସ୍ରୋତ

      ଝରି ଗଡ଼ିଯାଇ

    ମିଶିଯାଏ କ୍ଷତ ଧାରେ ।।

ସେଇ କ୍ଷତ ଧାର  ଉଦ୍ଧାମ ପ୍ରଖର

     ସ୍ନାୟୁ ସ୍ନାୟୁ ଦେଇ

    ନିର୍ଯ୍ୟାତିତ ନିଷ୍ପେସିତ ।

ନିର୍ଦୋଷ ପ୍ରାଣର ନିଷ୍ପାପ କାହାଣୀ

     ବର୍ବର ଦୋଷୀର

    ପ୍ରହାରରୁ ଅଭିପ୍ରେତ ।।

ଯୁଗରେ ଯୁଗରେ ପୃଷ୍ଠାରେ ପୃଷ୍ଠାରେ

     ଇତିହାସ କାନ୍ଦେ

   ନାରୀ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଦେଖି ।

ପୁରୁଷ କାନ୍ଦୁଛି     ପ୍ରବାଦ ଗଣୁଛି

     ନିର୍ଜନ ବେଳାରେ

    ପଥର ରହିଛି ସାକ୍ଷୀ ।।

ଏ ଆଖି ଦେଖିଛି  ଜନନୀ କାନ୍ଦିଛି

      ଶାବକ ବିରହେ

   ମୁକ୍ତ କେଶା, ରୁକ୍ଷ ହସ୍ତା ।

ଆଜି ଏ କି କଥା ନଇଁଯାଏ ମଥା

      ମାତୃତ୍ୱ ନିଷ୍ଠୁର

    ପିତୃତ୍ୱ ହିଁ ପରିତ୍ୟକ୍ତା ।।

ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାର୍ଥରେ  ବର୍ବର ଭିତ୍ତିରେ

      ପିତୃତ୍ୱ ପୃଷ୍ଠାରୁ

     ସନ୍ତକକୁ କରି ଭିନ୍ନ ।

ସେ ବୈଦିକ ରୀତି ବୈବାହିକ ଭିତ୍ତି

     ବୃଥାରେ ବୃଥାରେ

   ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ କରେ କ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ।।

ପୁରୁଷ ପୁଙ୍ଗବ   ଆଜି ବିକଳାଙ୍ଗ

      ମନ୍ଥିତ ମାନସ

   ଡାକେ ଆର୍ତ୍ତ ଚିତ୍କାରରେ ।

ନିର୍ଜନ ରାତ୍ରିର ବିଜନ ବେଳାରେ

      ବିଲୁପ୍ତ ବନ୍ଧନ

   ସନ୍ଧାନର ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ।।