ପଲ୍ଲୀବଧୁ

କବି କଳ୍ପନାର କାବ୍ୟନାୟିକା ସେ ପଲ୍ଲୀବଧୁ ,

ହଜିଗଲା କାହିଁ ସମୟସ୍ରୋତରେ ମିଳେନା

ଉଦୟସୂର୍ଯ୍ୟର ରକ୍ତାଭ କିରଣେ ସଜାଇ ସିନ୍ଥୀ ,

ଧୀରପଦପାତେ ନଦୀ ଘାଟୁ ଆସେ ଅବଗାହିଟୀ।      

ଲଜ୍ୟାରୁଣମୁଖ ଅବନତ ତାର ସେ ପଲ୍ଲୀବାଳା ,

ମଳିନଅନ୍ଧାରୁ ଉକୁଟି ଉଠେ ତା ମୁଖରଶୋଭା ।

ଅବଗୁଣ୍ଠନେ ଢାଙ୍କିଥାଏ ତାର ରୁପସଂମ୍ଭାର ,

ସମ୍ନାନ ଦିଏ ସେ ଗୁରୁଜନଙ୍କୁସେ ଏହି ପ୍ରକାର ।

ମଙ୍ଗଳ ମନାସି ଗ୍ରାମଦେବତୀଙ୍କ ପୀଠଖରକୀ , ସମର୍ପିଦିଏ ତା ସୁଖଦୁଃଖ ଯେତେ ଅନ୍ୟପାଇଁକି ।

ପିତାମାତାଘର ସଖାସହୋଦର ତେଜି ଜନମମାଟି ,

ପରକୁ ଆପଣା କରିଦିଏ ସ୍ନେହସୋହାଗ ବାଣ୍ଟି ।

ନିରଳସ ମନ, ସ୍ଵଚ୍ଛ ହ୍ରୁଦୟେ ସେବା ପରଶି ,

ପରସ୍ପର ସ୍ନେହ ମମତା ଡୋରିରେ ସଂମ୍ପର୍କ ବାନ୍ଧି।

କାହିଁ ସେଦିନର ସେକୁଳବଧୁର ସୁନ୍ଦରଗୄହ ,

ଭାଙ୍ଗିଯାଇଅଛି ଏବେ ପରା ସେଇ ବୈକୁଣ୍ଠପୁର।

ସଂସ୍କୃତି, ସଂସ୍କାର, ପରମ୍ପରା ସବୁ ଭୁଲିସହଜେ

ଆଦରି ନିଅନ୍ତି ଅନ୍ୟର ସଂସ୍କୃତି ଅତି ବେଗେସେ

ସହରୀ ଜୀବନ ଭରିଛି ମନରେ ସ୍ୱାର୍ଥସର୍ବସ୍ବ ,  

ମୋ ସ୍ୱାମୀ ,ଆଉସଂନ୍ତାନଙ୍କୁ ନେଇ ସଭିଏଁବ୍ୟସ୍ତ୍ ।

ସମୟର ସ୍ରୋତେ ହଜି ଯାଇଛି ସେ ସମ୍ପର୍କ ମଧୁ,

କରିଥିଲା ଯିଏ ଘରକୁ ସୁନ୍ଦର ସେ ପଲ୍ଲୀଵଧୁ ।

ଝୁରେ ନଦୀକୂଳ, ଝୁରେ ଗାଁମାଟି ,ଘାସଗାଲିଚା ,

ଆସିବନି ଆଉ କବି କଳ୍ପନାର କାବ୍ୟନାୟିକା ।