ପାଉଁଶତଳରନିଆଁ

ମୁଁ ପାଉଁଶ ତଳର ନିଆଁ

ଉପରକୁ ନିସ୍ତେଜ ଦିଶୁଥିଲେ ବି

ତିବ୍ର ଦରଜରେ ଜଳୁଥାଏ 

ପୋଡା ଅଙ୍ଗାରର ଅଳ୍ପ ଉଷ୍ଣତାରେ

ମୁଁ ଜଳାଇପାରେ 

କୁହୁଳି କୁହୁଳି ନିଜେ

ଗୋଟେ ସୁବର୍ଣପୁର 

ପବନର ଟିକେ ଇସାରାରେ ।

ନିଆଁ ଝୁଲଟିଏ ଭାବି 

କେବେ ମୋତେ କରନି ଅଣଦେଖା

ସବୁଜଳିଗଲା ପରେ ବି

ରହିଥାଏ ମୁଁ ଧୂଆଁର ଖୋଳପାରେ

ଗଢିବାକୁ ଏକ ଶ୍ରେଣୀହୀନ ସମାଜ

କେତେବେଳେ କୁଦାମାରି ଧରିବି ତୁମ ବେକକୁ

ସିଂହ ଭଳି ତୁମ ଅଲକ୍ଷେ ଅଜାଣତେ

ଭଲ ଲାଗେ ଖେଳିବାକୁ ହୋଲି ମୋତେ

ତୁମ ଲାଲ ଟହ ଟହ ରକ୍ତରେ ।