ନୂଆ ସକାଳ

ସମୟ ଚକରେ ଘୁରୁଥାଏ ମୁଁ

ବହୁଦୂରେ ଛାଡି ସ୍ମୃତିମାନଙ୍କୁ

ଆଜି ଯିଏ ନିଜର 

କାଲି ସିଏ ହୁଏ ପର

ଅଜଣା ଅଚିହ୍ନା ପୁଣି ଯୋଡିହେବେ 

ଛିଡିଯିବେ କେତେ ଅକସ୍ମାତ ।

ବିଧିର ଏ ତ ନିଷ୍ଟୁର ବିଧାନ

ସହିବାକୁ ପଡେ ଖରା ବର୍ଷା ଶୀତ କାକର

ରାତି ଅଛି ଯଦି ସକାଳର 

ଆଶାଟିଏ ନିଶ୍ଚୟ ଅଛି 

ସେହି ପୁଞ୍ଜି ଟିକକ ପାଇଁ ତ୍ ଲୋଭ

ସଭିଙ୍କୁ କରିଥାଏ ସଦା ଅଭିଭୂତ ।

କେହି କେବେ ଦେଖିନି

ତାର ଭାଗ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟତ

ବାଟବଣା ପଥିକ ସାଜି

ଘୁରିବୁଲୁଛି ଏ କୋଣରୁ ସେ କୋଣ

କୁହୁଡିରେ ପହଁରି ପହଁରି 

ହାଲିଆ ହେଲେ ବି ଦୁଃଖ ନାହିଁ ମନେ ।

ନୂଆ ସକାଳର ମୁଁହ ଦେଖିବାକୁ

ରାତି ସହ ଭୀଷଣ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲେ

ନିରବତାର ଧାରୁଆ ଅସ୍ତ୍ରେ

ସ୍ଵର୍ଗର ପାରିଜାତ ଫୁଲ ତୋଳିବାକୁ

ମୃତ ସ୍ଵପ୍ନମାନଙ୍କୁ ସଂଜୀବନୀ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ

ଉଠାଇବାକୁ ପଡେ କାଳେ ଏ ଜୀବନେ ।