ମୁଁ ନିଜେ ମୋ'ପାଇଁ ସତ୍ୟ

ଆଜି ନ ଭିଜିଲେ

   ଜୀବନରେ କେବେ

     ଭିଜି ମୁଁ ପାରିବି ନାହିଁ ।

ସେଇଥିପାଇଁ ତ 

   ଭିଜି, ଭିଜୁଅଛି

     ଶ୍ରାବଣୀ ସଙ୍ଗୀତ ହୋଇ !

ମୁଁ ସିନା ଭିଜୁଛି

  ମୋ' ସୁର ସଜେଇ,

     ଛନ୍ଦେ ଛନ୍ଦେ,ତାଳେ ତାଳେ ।

ଶ୍ରାବଣୀ ମନ ଯେ

  ଫିକା ଫିକା ଲାଗେ

     ତା' ଓଢଣି ଆଢୁଆଳେ ।

ସଙ୍ଗୀତ ମୁଁ ନୁହେଁ,

  ତା' ପ୍ରୀତିର ଝର

     ସାଥି,ସଂଲଗ୍ନା ସଙ୍ଗାତ !

ମୋ' ଗୀତ ଝଙ୍କାରେ

    ଘନ କବରୀରେ

     ଫୁଟେ ଫୁଲ ପାରିଜାତ ।

ଶ୍ରାବଣୀ ସଙ୍ଗାତ

  ଭାବୁଛି ସିନା ମୁଁ,

     ଶ୍ରାବଣୀ କି ମୋତେ ଚାହେଁ !

ସେଇଥିପାଇଁ ସେ

  ଦୂରେଇ ଦୂରେଇ

     ନଜର ଫେରାଇ ନିଏ ।

ଭିଜିବା ଆଗରୁ

  ଭାବିବାର ଥିଲା

     ଶ୍ରାବଣୀ ହୃଦୟ କଥା ।

ପଢ଼ିବାର ଥିଲା

  ତା' ଆଖି ଇସାରା

     ତା' ଓଠ ଅକୁହା ବ୍ୟଥା ।

ଏବେ ମୁଁ ବୁଝୁଛି,

  ବୁଝି ମୁଁ ପାରୁଛି,

     ମୋ'ସୁର ତା'ପାଇଁ ନୁହେଁ ।

ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ସୁରରେ

  ଭାବର ବନ୍ୟାରେ 

     ବଉଦକୁ ଭଲ ପାଏ ।

ମୁଁ କାହୁଁ କଳ୍ପିବି,

  ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଗାର

     ବଉଦ ବକ୍ଷରୁ ଝରେ ।

ମୁଁ ପରା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ

   ଅନନ୍ତ ସାଗର

     ମୋ'ପ୍ରେମରେ ବିଶ୍ୱ ଝୁରେ ।

ଭିଜିବି ଭିଜିବି,

  ଭିଜି ଚାଲୁଥିବି

     ହେବାଯାଏ ନିର୍ବାସିତ ।

ନିଜର ଭିତରେ

  ନିଜକୁ ଖୋଜିବି

     ମୁଁ ନିଜେ ମୋ'ପାଇଁ ସତ୍ୟ ।