ମନ ଝରଣା

ମୋ ମନ ଝରଣା ହୃଦୟ କନ୍ଦରୁ କୁଳୁ କୁଳୁ ଗୀତ ଗାଇ

ପାତାଳ ଗହ୍ଵରୁ ଝରେ ଯେହ୍ନେ ଝର, “ବନ୍ଧୁର ପଥ ଦେଇ

ଚଳଚଞ୍ଚଳ ଅଙ୍କାବଙ୍କା ଗତି କେତେ ଯେ ବାଧା ବନ୍ଧନ

ତେମନ୍ତେ ମରତ ଭୁବନେ ମଣିଷ ମୋର ଏ ଟିକି ଜୀବନ ।।

ବନେ ଊପବନେ ହସ ଖେଳ ନାଚ କରି ଝରି ଝରି ଯାଏ 

ତେମନ୍ତେ ଏ ମନ ଝରଣା ମୋହର ଜୀବନ ଗୀତିକା ଗାଏ

ତା ଶୁଭ୍ର ସ୍ଵଚ୍ଛ କାଚ କେନ୍ଦୁ ଜଳେ ମିହିର ଚନ୍ଦ୍ରମା ରୂପ

ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ ଆକାଶ ନୀଳିମା ଝଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକ ।।

ଏ ମନ ଝରଣା ସ୍ଵଚ୍ଛ ମୁକୁରରେ ସୁଧାମୟ ପ୍ରେମ ଝର

ସାତ ସୁର ଗୀତ ଆର୍ଦ୍ର କରେ ପ୍ରାଣ ପର ହୁଏ ଆପଣାର

ବନ୍ଧୁର ପଥରେ ଯେମନ୍ତେ ଝରଣା ଯାଏ ଅତିକ୍ରମ କରି

ତେମନ୍ତେ ଏ ମନ ଝରଣା ଚାଲଇ ଭାଗ୍ୟ ପଥ ଅନୁସରି ।।

ମନ ଝରଣାର ଗୀତରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ବଖାଣେ ଜୀବନ ଗାଥା

ବୁଝିବେ ପଣ୍ଡିତେ ଏ ମୋର କଥନ କହଇ ନୁଆଇଁ ମଥା ।।