ମାୟାପୁର

କି କହିବି ସଖୀ !

ମାୟା ଲାଗିଛି ଲୋ

ମାୟାପୁରେ ମୋର,

ଛାଡି ଏପଟର ମାୟା 

ବଳେଇଛି ମନ 

ଯିବି ମୁହିଁ ମାୟାପୁର ।

  କି ସୁନ୍ଦର ଅବତାର 

ସତେ କି ଲୋ ସେ 

ଆମ କାଳିଆ ଠାକୁର ?

ମୋଟାମୋଟି ପ୍ରାୟ ଛଅଶ’ ଏକର

ତୋଳା ହୋଇଛି ତା’ ଭବ୍ଯ ନଅର ।

ସେ ମନ୍ଦିରେ ବିଜେ ଜଗତ ଠାକୁର 

ମନମୋହକ ତା କୃଷ୍ଣ ଅବତାର ।

ଜଳଙ୍ଗୀ ନଦୀର କୁଳୁକୁଳୁ ଗୀତ

ଶୁଣିଲେ ସଖୀ ତୁ ହେବୁ ପୁଲକିତ ।

ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରୀଙ୍କର ପଦପାତ ପାଇ

ହୁଲର ଘାଟଟି ସରାଗେ ଫୁଲଇ ।

ପହିଲେ ଦେଖିବା ଭଜନ କୁଟୀର 

କର୍ଣପଟ ହେବ ପବିତ୍ର ଆମର।

କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ, ପୁଣି ଶିଳା ପ୍ରଭୁପାଦ

ଲଭିଲେ ଦର୍ଶନ, ନେତ୍ର ହେବ ଧନ୍ୟ ।

ବୈଦିକ ତାରାଘର ନାମଟି ଶୁଣିଛି

ଦେଖିବାକୁ ଆଣ୍ଟ ମନ ମୁଁ କରିଛି ।

ଚାଲ ଲୋ ବଉଳ !

ଛାଡି ସଂସାର ମାୟା ମୋହ 

ଯିବା ମାୟାପୁର,

କୃଷ୍ଣ ମାୟାରେ ହୋଇ ଛନ୍ଦି 

ତୃପ୍ତ ହେବ ଏ ପ୍ରାଣପକ୍ଷୀ ।