ଜୀବନ ନାଉରୀ

ଜନମ ମରଣ ଦୁଇଟି ଦିନର

ମଝିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଯୁଇ

ଏ ଭବ ସାଗରୁ ପାରିକର ପ୍ରଭୁ

ହାତକୁ ଦିଅ ବଢ଼ାଇ।

ମିଛର ସଂସାରେ ମାୟା ବନ୍ଧନରେ

ସତେକି ପଡ଼ିଛି ମୁହିଁ

କେମିତି ହେ ପ୍ରଭୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଵି

କୁହତ କଳା ଗୋସେଇଁ।

ମୋହ ଅହଂକାର ଭରା ଏ ସଂସାର

ମନକୁ କରିଛି ବିଷ

ମୋ ଜୀବନ ରଥ ହୁଏ ଛଟପଟ

ଅନ୍ତେ ଭରି ରାଗ ରୋଷ।

ତୁମର ସୃଷ୍ଟିରେ କାହିଁକି ହେ ପ୍ରଭୁ

ମୋହର ଏ ଅନ୍ଧକାର

ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମେ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା

ଛଳନା କାହିଁକି କର।

ଜୀଵନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲାଣି ଅସହ୍ୟ

ଆଉ ତ ପାରୁନି ସହି

ଜୀବନ ନାଵର ତୁମେ ମୋ ନାଉରୀ

ପାରିକର ଭାବଗ୍ରାହୀ।

ମଝି ଦରିଆରେ ଗଭୀର ଗଣ୍ଡରେ

ନିଃଶ୍ୱାସ ଖୋଜୁଛି ମୁହିଁ

କୃପାର କାତକୁ ଦୟାକରି ପ୍ରଭୁ

ଉଦ୍ଧାର କର ସେ ସାଇଁ

ଏ ବିଶାଳ ସୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ କ୍ଷୁଦ୍ର ପ୍ରାଣୀ

ଦୃଷ୍ଟି ଜମା ପାଉନାହିଁ

ଟିକି ହାତ ମୋର କିପରି ପାଇବ

ସ୍ୱର୍ଗକୁ ରହିଛି ଚାହିଁ।

ଆହେ ଚକାଡୋଳା କରୁଅଛ ଲୀଳା

କୃପାକର କୃପାସିନ୍ଧୁ

ତୁମରି ଆଶିଷ ଢାଳିଦିଅ ପ୍ରଭୁ

ଦୟାକର ଦୀନବନ୍ଧୁ।