ହଟିଆ ନାଗର

ଷାଠିଏ ପଉଟି        ନିଇତି ଭୁଂଜୁଛ 

    ମୋ ପାଇଁ ଟଂକ ତୋରାଣୀ,

ଗୋଟିଏ ଢୋକରେ   ମୋ ପେଟ ପୂରଇ

     ପିଉଛି ଅମୃତ ମଣି ॥

ଆନନ୍ଦ ବଜାରେ     ବୁଲି ମୁଁ ମଜାରେ

      ସାଉଁଟି ମୁଖ ଉଚିଷ୍ଟ,

ଭାଗ୍ୟେ ଦୋଷ ଦେଇ    କର୍ମକୁ ଆଦରି

      ଉଦର କରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ॥

ଅଚଳ ମୁଦ୍ରା ମୋ      ସପନ ହେଉଛି

      ଦିନ ସରେ ନାହିଁ ମୋର,

ଭକତକୁ କିବା        ପରଖୁଛୁ ତୁହି

      ଦେଇ ଗରୀବ ପ୍ରହାର ॥

ସରପୁଳି ଖାଇ        ଚିକ୍କଣ ସାଜିଛୁ

      କିବା କରିଥିଲି ଦୋଷ,

ତୋ ପାଇଁ କି ସତେ    ଉଦିଆ ରଜନୀ

      ମୋ ପାଇଁ ଖାଲି ଉଆଁସ ॥

ଆଜନ୍ମ ଭିକାରୀ    ଭାଗ୍ୟ କି ମୋହର

      ତୋର ଦିବ୍ୟ ପଂଜିକାରେ,

ଫଟା ଥାଳିଆରେ   ଦିନ ମୋ ନ ସରେ

     ତୋର ସିଂହ ଦୁଆରରେ ॥

ବଡଦାଣ୍ତ ଧୂଳି      ତୋ ଦେହର ମଳି

      ଭାବୁଛି ମନ ମନ୍ଦିରେ,

ନିଇତି ଗଡି ମୁଁ     ଦେହରେ ବୋଳଇ

      ଚନ୍ଦନ ଭାବି ହୃଦରେ ॥

ତୋର ନାମ ଧରି     ହୋଇଯିବି ପାରି

      ଉଦର ଜ୍ୱାଳାକୁ ଭୁଲି,

ତୁଉ ମୋ ଗୋବିନ୍ଦ     ତୁଉ ମନ ଚାନ୍ଦ

     ତୁଉ ମୋର ବନମାଳୀ ॥

ତୋର କଳା ମୁଖ     ପାଥେୟ କରି ମୁଁ

      ରଜନୀକୁ କରି ଦିନ,

ଶିରାଳ ବାହୁରେ     ତାଳି ମାରି ମାରି

      କରୁଥିବି ସଂକୀର୍ତ୍ତନ ॥

 ଗରୁଡ ଖମ୍ବକୁ       ବାହୁ ବନ୍ଧନରେ

      କଂକାଳ ପରଶ ଦେଇ,

ତୋ ଦିବ୍ୟ ପରଶ      ଅନୁଭବ କରି

      ଯିବି ବଇକୁଣ୍ଠ ଭୂଇଁ ॥