ଗହନ କାନନେ ଭ୍ରମଇ ଭଅଁର

ସମୟ ନଈରେ ବହଇ ଜୀବନ ନୀର

ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗମ ଘଞ୍ଚ ତରୁଲତା ପଥେ

ଦୁଃଖ ସୁଖ ସମ ଅନୁଭବ ନେଇ

ତନୁମନ ଲଦି ମୋହ ମାୟାର ରଥେ ।

ଅଳିକ ସଂସାରେ ଆସକ୍ତ ପରାଣ

କାନ୍ତା ପୁତ୍ର କନ୍ୟା ପିତାମାତା ସଙ୍ଗେ

କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କର୍ମରେ ପରିବାର ଭାର ସହି

ମାୟାର କବଳେ ନାଚୁଥାଏ ନାନା ରଙ୍ଗେ ।

ବୟସ ଢଳିଲେ ସ୍ବଜନ ତାଡ଼ନେ

ମଣୁ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ପରିବାର ମଧ୍ୟେ ଥାଇ

ଜୀବନଟା ତୋର ସଂସାର ଦାଣ୍ଡରେ

ତାଙ୍କ ନାମେ ଲେଖି ହୋଇଥିଲୁ କିଆଁ ବାଇ ?

ଦୁର୍ଲ୍ଲଭ ଜୀବନ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ହେଜି ନପାରିଲୁ ଦିନେ

କ୍ଷଣିକ ଉଲ୍ଲାସେ ଯଉବନ ରସେ

ବ୍ୟର୍ଥ ଗଲା ଭାବୁ ମନେ ।

କରିଥାନ୍ତୁ ଯଦି ଈଶ୍ବରେ ପ୍ରୀତି

ରହି ସଂସାରେ ପଦ୍ମ ପତ୍ରେ ଜଳ ପରି

ମଉଳି ନଥାନ୍ତା ମୁମୁକ୍ଷୁର ଭାଷା

ଲଭିଥାନ୍ତୁ ମୁକ୍ତି ସଂସାରଚକ୍ରରୁ ତରି ।

ନିତ୍ୟ ସତ୍ୟ ସେହି ଜ୍ୟୋତିର ସନ୍ଧାନେ

ଏବେ ସମୟ ଯାଉଛି ସରି

ଭାଙ୍ଗିଦେଇ ମୋହ ଅବଶ ଶରୀରେ

ମନ, କେତେ ଦୂର ଯିବ ଚରି !