ଏ ଥିଲା ଅମର ପ୍ରେମ

ଶବ ଯେବେ ଯିବ ମଶାଣୀ  ଭୂଇଁକୁ

     ଆସିବୁ ଲୋ ପ୍ରିୟା ଧାଇଁ

ଜଳନ୍ତା ଯୁଇରେ ନ ଜଳି ମୋ ଶବ

     ଥିବ ତୋର ବାଟ ଚାହିଁ ।

ଦୂରେ ଥାଇ ଯେବେ ଚାହିଁ ଦେବୁ ମୋତେ

     ଯିବିଲୋ ପାଉଁଶ ହୋଇ

ମୁଣ୍ତ ଧୋଇ ପ୍ରିୟା ଗାଧେଇ ଆସିକି

     ଯିବୁ ମୋର ଅସ୍ତି ନେଇ ।

ସମାଧି ମନ୍ଦିର  ଗୋଟେ ତୁ ଗଢିବୁ

     ଦେବୁ ମୋର ଅସ୍ତି ଥୋଇ

ସେଇ  ସମାଧିରେ  ରହିଥିବି  ପ୍ରିୟା

     ମୁଁ ଯେ ତୋର ବାଟ ଚାହିଁ ।

ଏଇ ଦୁନିଆର  ଇତିହାସ  ପୃଷ୍ଟାରେ

     ଲେଖି ଦେଇ ଯିବା ନାମ

ଯିଏତ   ପଢିବ   ସିଏତ   କହିବ

      ଏ ଥିଲା ଅମର ପ୍ରେମ ।