ଛଳନାମୟୀ

ଝରକା ପାଶେ ବସି ଦେଖୁଛି

ତୁମେ ଖୁବ୍ ନାଚୁଛ

ମୋ ଘର ଆଗଣାରେ 

ଅମାନିଆ ପବନର ତାଳେ ।

ତୁମ ରୁମ୍ ଝୁମ ଗର୍ଜିତ ଶବ୍ଦେ

ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ବଢିଯାଏ

ଧମନୀରେ ପ୍ରବାହିତ ରକ୍ତ ସବୁ

ଖିପ୍ର ଗତିରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି ।

କେଜାଣି କାହିଁକି 

ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଙ୍କି ମାରନ୍ତି

ଭୟ ଲାଗେ ଦିନର ଆଲୁଅ

ଆପଣା ଲାଗେ ନିସ୍ତବ୍ଧ ଅନ୍ଧାର ।

ତମେ ଛଳନାମୟୀ

ଠିକ୍ ମୋ ପ୍ରେମିକା ପରି

ଅସମୟେ ଆସି ଯାତନା ଦେଇ

ଚାଲିଯାଅ ଏକା ଖୁବ୍ ଦୂରକୁ ।

ତମ ହୃଦୟ ଅଛି କି ନା ଜାଣିନି 

ଛାଇ ଆଲୁଅର ଲୁଚକାଳି ଖେଳି

ସ୍ମୃତିର ସବୁ ସପନ ଭାଙ୍ଗି

ଧୋକା ଦେଇ ଚାଲିଯାଅ ଦୂରକୁ

ଆଖିରେ ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ ଲୁହଦେଇ।।