ବ୍ୟଙ୍ଗ କବିତା-୩୦

ବାପା ଧରି ପଳା ବେଜାତି

ପାଇବାକୁ ନିଜେ ଶାଆନ୍ତି।୧

ଆଣି ସିଏ ସିନା ଆସିଲା

ଘରଠୁ ଅପ୍ରିୟ ହୋଇଲା।୨

ଭାବିଥିଲା ଭଲ କରମ 

ଏଇଟା ହିଁ ବଡ଼ ଧରମ।୩

ହେଲେ ପଡି଼ଗଲା ଫାନ୍ଦରେ

କାନ୍ଦିଲା ଦିନରେ ରାତିରେ।୪

ଆଜି ତାର ବଡ଼ ପୁଅ ପୁଅଟି

ବେଜାତି ସହିତ ତା'ଖଟି।୫

ବାପା ବୁଝାଉଛି ପୁଅରେ

ମୋ ପରି କାହିଁକି ହୁଅରେ?୬

ତା କଥାକୁ କିଏ ପଚାରେ

ପୁଅ ବି ବେଜାତି ଖୁସିରେ।୭

ଆଣିଲା ଭବିଷ୍ୟ ପାଇଁକି

ହେଲେ ବାପା କାନ୍ଦେ ବସିକି?୮

କରମର ଫଳ ଭାବିକି

ମୋ ପରି ହୁଅବା କେହିକି?୯

ସମାଜକୁ ସିନା କହୁଛି

ନିଇତି ମରିକି ବଞ୍ଚୁଛି।୧୦