ବ୍ଯଙ୍ଗ ପସରା-୨୭

ମିଛ ମାୟା ଭରା ସଂସାର

କେହି ନୁହଁନ୍ତି ବି କାହାର।୧

ସବୁକୁ ଜାଣିକି ଅଜଣା

କାହିଁକି ହେଉଛୁ ରେ'ବଣା।୨

ଶୁଣ ହେ ସୁଜନେ କଥନ 

ଆମରି ଗାଆଁର ଟିକନ।୩

ଜନମ କରିଲା ଡର୍ଜନେ

ଭାବିଥିଲା ଶାନ୍ତି ଜୀବନେ।୪

ଆସିବ ଶେଷେ ମୋ ଜୀବନେ

ମଲା କାଳରେ ନିଶ୍ଚେ ଧ୍ଯାନେ।୫

ପୋଷି ପାଳିଥିଲା ସଭିଙ୍କୁ

ହେଲେ ବୁଝିଲେନି ତାହାକୁ।୬

ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ଯ ପାଇଁକି

ଲାଗି ପଡିଗଲେ ନିତିକି।୭

ଆଜି ସେ ବିଛଣା ଉପରେ

ଗୁହ ମୂତ ହୋଇ ଗଡେ଼ରେ।୮

ସଂସାର ଏମିତି ଜାଣିକି

ତଥାପି ବଡେ଼ଇ କାହିଁକି।୯

ମୋର ପରି ହୁଅ ନାହିଁକି

କାନ୍ଦିବ ନ ହେଲେ କାଲିକି?୧୦