ଅମାବାସ୍ୟା

ଅମାବାସ୍ୟାର ଜାତ କନ୍ୟାଟି

ହୁଅଇ ଉଆଁସୀ କନ୍ୟା

ଅନ୍ଧ ବିଶ୍ୱାସର ପାଚେରୀ ଲଙ୍ଘି ପାରେନା ମନୁଷ୍ୟ କିଆଁ?

ସୁଖ ଦୁଃଖ ଆଲୋକ ଅନ୍ଧାର

ଆସଇ ନିୟମ କ୍ରମ

ଆନବିନେ ଆନ ଅସମ୍ଭବ ହୁଅଇ ସେ ମୂଲ୍ୟହୀନ।

ଅମାବାସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ମୁଦ୍ରାର ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୁଇ

କାହା ବିହୁନେ କାହାକୁ

ଭାବି ପାରେନା କେହି

ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଅନ୍ଧକାର

ଘୋଟିଥାଏ ଏ ଜୀବନେ

ଦୂର ହୋଇଯାଏ ତମସା

ଶୀତଳ ଜୋଛନା କିରଣେ

ଅନୁଭବି ହୃଦ ଜାଣେ

କେହି ତ ନୁହନ୍ତି ଉଣା

ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ନିୟମ

କାହାରେ କରନା ଘୃଣା

ଅମାବାସ୍ୟାର ଘନ କାଳିକା

ଦେହେ ମୋର ହୋଇ ବୋଳି

ପୂର୍ଣ୍ଣ ଇନ୍ଦୁର କିରଣ ଚମକେ

ଦେହ ମୋ ଉଠିବ ଝଳି ।।