ଅଚିହ୍ନା ମଣିଷ

ଅଚିହ୍ନା ମଣିଷଟିଏ ଯେବେ

ହୃଦୟରେ ଘର କରେ

ମନେ ମନେ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ

ତାକୁ ହିଁ ଦେଖନ୍ତି

ତାକୁ ହିଁ ଭାବନ୍ତି

ତା କଥା ହିଁ ଶୁଣନ୍ତି

ତା ନାମ ହିଁ ନିଅନ୍ତି

ତାର ଗୁଣ ଗାନ କରନ୍ତି

ତାକୁ ଆଖି ପଲକରେ ବସାନ୍ତି

ତା ସାଥିରେ ହସନ୍ତି

ତା ସାଥିରେ ଚାଲନ୍ତି....... 

ହେଲେ 

ଯେବେ ଜଣା ପଡେ 

ତା ହୃଦୟରେ ଆଉ କେହି ଅଛି 

ହସଟା କେମିତି ଉଭେଇ ଯାଏ 

ଦୁଃଖର ଛାୟା ଘେରି ଯାଏ 

ଆଲୁଅ, ଅନ୍ଧାର ହେଇଯାଏ 

ସ୍ଵପ୍ନ ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ 

ମନ ମରି ଯାଏ 

ଜୀବନଟା ବ୍ୟର୍ଥ ଲାଗେ 

ଜୀବନଟା ବ୍ୟର୍ଥ ଲାଗେ ।