ଅବ୍ୟକ୍ତ ଉତ୍ତାପ

କଣେଇ ଚାହିଁଲେ ତୁମେ  

ଶ୍ରାବଣଟା ନିଦାଘ ପାଲଟେ

ମାଟି ସିଲଟରେ ଶୁଖେ ଲୁହ ବିନ୍ଦୁ 

କୁନା ମୋର ଯେବେ ରାହାଧରି କାନ୍ଦେ

ସତେ ଯେମିତି କରୁଣ କାହାଣୀ 

ମଳି ମଳି ଆଖି ନାଲା କରିଦିଏ 

ସତେ ସେମିତି ଅଦିନିଆ ଖରାବେଳେ 

ବଧୁଲି ବର୍ଷା ପୁଣି ତା ଓଢଣୀ ଉଡାଏ

କାଲି ପରି ନିଗିଡେ ଅତୀତ 

ଚାଲିଯାଏ ସରୁଧାର କରି 

ମନର ଛାତିରେ 

ବିବେକ ଶିକୁଳି ଯହିଁ କିଳିଥାଏ 

ଅବ୍ୟକ୍ତ ଉତ୍ତାପ 

ସିନ୍ଦୁକର ସେହି ଅମାପ ଗହିରେ 

ସିନ୍ଦୁକର ସେହି ଅମାପ ଗହିରେ